Matt Damon występuje w filmie Toma McCarthy’ego Woda niegazowana .Dzięki uprzejmości funkcji Focus

Zodiak 28 maja

Biorąc pod uwagę jego nienaganne referencje, czuję się podwójnie zawiedziony niecierpliwie oczekiwanym, ale pełnym wad nowym filmem Woda niegazowana ponieważ (1) spodziewałem się dużo więcej po reżyserze Tomie McCarthym, który zdobył Oscara za film genialny, niezapomniany Reflektor, (2) występuje w nim zawsze niezawodny Matt Damon i (3) jest na tyle inteligentny, że powinien być lepszy.

Oparta na wstrząsającej historii Amandy Knox, amerykańskiej studentki przebywającej we Włoszech, która w 2007 roku została fałszywie oskarżona i skazana za zabicie swojej współlokatorki (a później uniewinniona), Woda niegazowana luźno posługuje się faktami i przenosi narrację na ojca dziewczynki. Trzeba było McCarthy’ego i trzech współautorów, aby rozrzedzić nagłówki i sprowadzić skandal do nudnego, nieporęcznego scenariusza, wypełnionego nieistotnymi szczegółami. Domniemanym amerykańskim zabójcą, który protestuje przeciwko swojej niewinności, jest teraz dziewczyna ze Stillwater w Oklahomie o imieniu Allison, grana przez niezwykle źle obsadzoną Abigail Breslin, która wyrosła z każdego szeptu uroku, jaki kiedyś okazywała Mała Miss Słońca. Jednak uwaga nie jest skupiona na Allison, ale na jej cierpiącym ojcu Billu.

Intensywnie badany przez szybko dojrzewającego Matta Damona, przepełnionego piwnym brzuchem i siwiejącymi włosami, Bill Baker jest bezrobotnym wiertnikiem na platformie wiertniczej z wystarczającą liczbą własnych problemów, aby wypełnić tuzin telenoweli z amerykańskiego śmietnika: wytatuowany grubas, którego żona popełniła samobójstwo, oraz wracający do zdrowia alkoholik i były narkoman, który nie mógł głosować na Trumpa, ponieważ jest on również skazanym przestępcą. Czuje różne rzeczy, ale jako niewykształcony, typowo skompromitowany amerykański mężczyzna nie okazuje swoich uczuć ani nie artykułuje ich w sposób spójny. Łatwo zrozumieć, dlaczego podróżuje tam i z powrotem ze Stillwater do Marsylii, aby pomóc swojej córce, z którą był w separacji, niewinnie uwięzionej we francuskim więzieniu za zamordowanie swojej dziewczyny. Przynajmniej tak mu się wydaje.

Billowi poznanie prawdziwych szczegółów sprawy, której władze francuskie odmawiają ponownego rozpatrzenia, zajmuje mu prawie cały czas trwania filmu, a w międzyczasie reżyser McCarthy wciska ogromny nadmiar materiału w bardzo małą fabułę, podczas gdy Bill się poci i stara się odnaleźć chłopca, który był jedynym świadkiem tego, co naprawdę wydarzyło się na miejscu zbrodni. Niezdolny do mówienia po francusku i odrzucany przez wszystkich, do których zwraca się o pomoc, Bill zmienia bieg i przenosi się do Marsylii, gdzie utrzymuje się z przypadkowych prac budowlanych i zakochuje się w Virginie (w tej roli Camille Cottin), francuskiej aktorce i samotnej matce. i zostaje zastępczym ojcem swojej 9-letniej córki. Po drodze Woda niegazowana zamienia się w domowy dramat, który zaczyna sprawiać wrażenie irytująco wymyślonego. To nie jest film, w którym wszystkie fragmenty mieszczą się wygodnie, a zakończenie, którego akcja rozgrywa się w Oklahomie, to totalna katastrofa.

Woda niegazowana to strukturalny bałagan, ale trzeba przyznać, że są w nim momenty bacznie obserwowanej szczerości, a aktorzy są w pełni wiarygodni. Próby zaangażowania emocji widza są jednak wymuszone i nieskuteczne. Lepiej pasowałoby to do faktów w sprawie Amandy Knox, gdyby scenariusz po prostu opowiadał historię w miarę rozwoju tajemnicy, zamiast dopełniać ją z punktu widzenia fikcyjnej postaci. Czasami wczuwamy się w uczucia Billa do otaczających go kobiet (nie lubi żadnego z mężczyzn), ponieważ McCarthy twierdzi, że powinniśmy, ale nie dostarcza żadnych dowodów na to Dlaczego powinniśmy. Niewiele akcji, brak napięcia i zakończenie, które zawodzi pod każdym względem, Matt Damon jest jedyną rzeczą, która zapada w pamięć Woda niegazowana.

Zodiak 27 października