Pani Swinton i pan Reilly.

Musimy porozmawiać o Kevinie . Dlaczego? Wolałabym po prostu zignorować jego – i ten okropny, pretensjonalny film – całkowicie. Z niezrozumiałym scenariuszem i układem puzzli, oba autorstwa szkockiej pozerki Lynne Ramsay ( Szczurołap ) i szalony występ dziwaczki Tildy Swinton w roli na wpół szalonej matki seryjnego mordercy, to najbardziej nie do oglądania horror udający społeczny komentarz, jaki widziałem w tym roku.

Zaczyna się od śmiesznej parodii Dantego Piekło z tłumem skąpo ubranych ludzi na hiszpańskim bachanale wijącym się w czymś, co wygląda jak sos truskawkowy. Myślę, że symbolizują ofiary Kevina – trupy toczące się we krwi po tym, jak ostrzelał swoją szkołę i zostawiał je w kadzi z czerwoną farbą. Kevin to maniak, który urodził się zły. Jako dziecko krzyczał niekontrolowanie. Jako dziecko bezsensownie pociągało go okaleczanie i krzywdzenie innych dzieci bez prowokacji. Niekomunikatywny do granic autyzmu, głównie po prostu patrzył maniakalnie, nic nie mówiąc. Film, złożony z krótkich obrazów przypominających odłamki potłuczonych butelek po mleku, trwa wieczność, zanim fragmenty uformują jakiś obraz tego, co się dzieje, a nawet wtedy niektóre fragmenty nigdy nie pasują. Podczas gdy ojciec Kevina, Franklin (John C. Reilly), tylko wzrusza ramionami i modli się o dorosłość, jego matka Eva (pani Swinton, wyglądająca na bardziej anemiczną i androgyniczną niż zwykle, czyli mówiąc pełną gębę), sama nie jest tak opanowana. Kiedy ten odmawia wzięcia udziału w szkoleniu toaletowym, rzuca synem o ścianę i łamie mu rękę. Potem, gdy Kevin spryskuje graffiti cały pokój, mama kupuje tuzin rozbitych jajek, gotuje je w misce i skuba porozrzucane skorupki, po czym wykleja cały pokój mapami drogowymi. Nie będziemy przechodzić do części, w której Kevin wpycha swoje zwierzęta do śmietnika i włącza przełącznik.

Daleki od wnikliwego studium psychologicznego, film porusza się w tę i z powrotem w czasie 20 lat, podążając za zszokowaną miną przeżytej traumy matki psychopaty. Pan Reilly jest niczym więcej niż domowym szyfrem w roli nieświadomego ojca. Pani Swinton zachowuje się, jakby brała udział w przesłuchaniu Medea , ale wszelkie wzmianki o greckiej tragedii zostają podniesione do poziomu duh przez warczący, absurdalnie przedwczesny i głęboko wstrętny portret Kevina o złym nasieniu autorstwa Ezry Millera jako skrzyżowanie dziecka ze Stepford i lalki zabójcy Chucky'ego. Większość nadętego czasu trwania, prawie dwóch godzin, zostaje wykorzystana, zanim w ogóle dowiadujemy się o okropnej rzeczy, którą Kevin zrobił w wieku 16 lat, przez co wylądował w więzieniu. Nawet wtedy reżyser nie chce pokazywać swojego morderczego szału, zamiast tego oblewając ekran wiadrami banalnej, symbolicznej farby w kolorze pomidorków koktajlowych.

To celowy przykład przedłożenia stylu nad treść, który sprawia, że ​​czujesz się, jakbyś ktoś cię miał. Czy chodzi o toksyczne życie Kevina, którego pogarda dla wszystkich i wszystkiego wokół niego prowadzi do morderczej masakry, czy też o współudział zagubionej, przepełnionej lękami matki socjopaty, której bezwarunkowa miłość odegrała rolę w stworzeniu potwora? Bardziej przejmuje się opinią sąsiadów. I po co te wszystkie zbliżenia komórek nowotworowych? Czy to oznacza, że ​​w dobie feministycznej dystopii Kevin jest śmiertelną chorobą swojej matki? Czy kogokolwiek to obchodzi? Nakręciliśmy wiele filmów o strzelaninach w amerykańskich szkołach, w tym bezwładny i zabójczy film Gusa Van Santa Słoń , Michaela Moore’a Kręgle dla Columbine i zeszłoroczny bolesny, niedoceniany Piękny chłopiec z Michaelem Sheenem i Marią Bello. Ale Musimy porozmawiać o Kevinie (Chcesz się założyć?) to chorobliwy, wprowadzony w błąd bałagan z połamaną narracją, który z pewnością odstraszy tłumy widzów.

[email protected]

Musimy porozmawiać o Kevinie

Czas trwania 112 minut

Napisane przez Lynne Ramsay i Rory Kinnear

Wyreżyserowane przez Lynne Ramsay

W rolach głównych Tilda Swinton, John C. Reilly i Ezra Miller

0/4

osobowość horoskopu Byka