Od lewej: Maggie (głos Isla Fisher), Reggie (Will Ferrell), Bug (Jamie Foxx) i Hunter (Randall Park) w Strays.Chuck Zlotnick/Uniwersalny obraz

Bezpańskie jest pełno gówna. Komedia wyreżyserowana przez Josha Greenbauma jest dosłownie wypełniona gigantycznymi stosami psiego gówna. Część tego gówna ma jednak także charakter metaforyczny.

Film, który oscyluje pomiędzy absurdalną, prymitywną komedią a dziwnie wzruszającymi momentami słodyczy, jest całkowicie głupi. Ale ta głupota może być również tym, co czyni tę książkę ujmującą i na pewno zabawną. Film wyprodukowany przez Phila Lorda i Chrisa Millera powstał na podstawie scenariusza Dana Perraulta ( Amerykański wandal ), choć historię też pewnie można by wymyślić naćpany w przypadkowy wtorek. Zasadniczo jest to film o gadających psach dla dorosłych w stylu Przetrząsać , co prawdopodobnie jest wystarczającą informacją, aby określić, czy ktoś zechce to obejrzeć.

Reggie, energiczny border terrier, któremu podkłada głos Will Ferrell, mieszka z Dougiem (Will Forte), który nazywa tego uroczego pieska Shitbagiem. Doug nienawidzi Reggiego, głównie dlatego, że odkrycie przez szczeniaka przypadkowej pary bielizny spowodowało, że jego dziewczyna go opuściła. Każdego dnia Doug wsadza Reggiego na tył swojego pick-upa i wywozi go daleko od domu, zostawiając go z ukochaną piłką tenisową. I każdego dnia Reggie znajduje drogę powrotną. Ale w końcu Doug wysadza Reggiego trzy godziny drogi od domu, w złej części miasta, gdzie spotyka Buga, bostońskiego teriera, któremu podkłada głos Jamie Foxx. Bug uczy go zasad panujących na ulicy – ​​główną zasadą jest sikanie na wszystko – i przedstawia Maggie (Isla Fisher), owczarka australijskiego, i Hunterowi (Randall Park), ogarniętego niepokojem dogiem niemieckim, który wykorzystuje stożek szyi jako mechanizm obronny.

Reggie (głos Will Ferrell) i Will Forte w Strays.Obrazy uniwersalne

Stado, grane przez prawdziwe psy za pomocą CGI, zajmuje się kilkoma wybrykami, w tym agresywnym garbowaniem ozdób trawnikowych i piciem starego piwa z worków na śmieci. To jest jak Rozbijacze weselne , z najlepszym przyjacielem człowieka zamiast Bradleya Coopera. Kiedy jednak dowiaduje się więcej o prawdziwym świecie, Reggie zdaje sobie sprawę, jak źle został potraktowany przez Douga, i pragnie zemsty. Ogłasza, że ​​odgryzie penisa Douga, a inne psy są gotowe i chętne do przyłączenia się do przygody. Pozostała część filmu przedstawia cztery psy wędrujące przez pustynię z powrotem do zniszczonego domu Douga, z mieszanymi rezultatami. Scena, w której przerażają ich sztuczne ognie na wiejskim jarmarku, jest naprawdę zabawna, nakręcona jak pełen napięcia film wojenny. Inna scena, w której przypadkowo pożerają magiczne grzyby, nie jest.

W sercu Bezpańskie , jest kilka szczerych przesłaniów o przyjaźni i miłości. Psy nazywają siebie PFF (wszystkie sikały na siebie), a Reggie i Bug przechodzą wielkie emocjonalne wzloty i upadki. Historia Buga i ostateczne zakończenie jego podróży są urocze. Jednak podwójne tony nie zawsze płynnie się ze sobą łączą. Film naprawdę trafia w takie momenty – samiec psa przechodzi pełną erekcję – i nie jest jasne, kim chce być i dla kogo jest. Rodzice będą musieli się wytłumaczyć, jeśli ich dzieci to zobaczą, ale wielu dorosłych prawdopodobnie uzna to za zbyt głupie. Ostatecznie, Bezpańskie to prawdopodobnie film dla ludzi pod wpływem narkotyków.

znak 11 lutego

Kiedy działają, komedie o niskim temperamencie są rozkoszną, eskapistyczną rozrywką. Bezpańskie czasami się tam pojawia, ale śmiech nie jest tak częsty, jak można by się spodziewać. Zamiast tego zaczniesz sapać, krzyczeć i zakrywać usta rękami (poważnie, jest dużo kupy). Aktorzy dają z siebie wszystko – Foxx i Fisher wyróżniają się – a Forte wydaje się gotowy na każdą absurdalną chwilę, jaką rzucają mu twórcy filmu (a pod koniec jest naprawdę szalony). Dziwnie trudno to krytykować Bezpańskie ponieważ nie jest źle wykonany i bierze w nim udział wielu zabawnych ludzi. Ale to też nie jest dobre. Chociaż mogłoby tak być, gdybyś zjadł trochę tych magicznych grzybów, które psy znalazły w lesie.

to regularne oceny kina nowego i godnego uwagi.