Laurence Fishburne, Bryan Cranston i Steve Carell Ostatnia flaga powiewająca .Amazonka

Ostatnia flaga powiewająca to kolejny kolosalny nudziarz przecenianego teksaskiego scenarzysty i reżysera Richarda Linklatera, który specjalizuje się w leniwych, biegających i dorabiających na bieżąco testach wytrzymałościowych, mających sprawdzić, jak długo widzowie mogą nie zasnąć. (Czy tylko ja chrapałem przez nieskończoność Chłopięctwo?) Jego filmy to maratony rozmów, które przeciągają bezsensowne dyskusje filozoficzne, często inicjowane przez nastolatków. Są zawsze za długie i zazwyczaj występuje w nich Ethan Hawke. Najlepsza rzecz w tym Ostatnia flaga powiewająca jest to, że nie ma w nim Ethana Hawke’a. W przeciwnym razie wszystko toczy się normalnie, a przetrwanie firmy jest niezwykle trudne.

Steve Carell gra zhańbionego weterana Wietnamu mieszkającego w New Hampshire z niehonorowym zwolnieniem, który wraz z dwoma najlepszymi kumplami z piechoty morskiej odsiedział dwa lata w więzieniu Marynarki Wojennej za kradzież zapasów morfiny z ich jednostki w celu ukamienowania, zanim można ją było wykorzystać w celach medycznych dla umierającego towarzysza. Teraz, jak na ironię, nazywa się Doc, ponieważ sam zajmuje się medycyną. Jego życie legnie w gruzach, gdy zostaje powiadomiony, że jego syn zginął w Iraku, więc pakuje walizki i wyrusza do Waszyngtonu na wojskowy pogrzeb chłopca na cmentarzu w Arlington.

Po drodze zatrzymując się, odwiedza dwóch towarzyszy, których nie widział od 30 lat, i namawia ich, aby towarzyszyli mu w podróży po wsparcie moralne. Sal (Bryan Cranston) prowadzi opuszczony bar w Norfolk w Wirginii, a świętoszkowaty, zreformowany buntownik piekła Richard (Laurence Fishburne) jest obecnie pastorem baptystów w Pensylwanii. Żaden z nich nie ma ochoty usuwać strupów ze starych ran, ale z powodów znanych tylko Linkaterowi i jego współautorowi Darrylowi Ponicsanowi zgadzają się dołączyć do swojego starego kumpla.

Dziesiątki kłótni, debat moralnych i zbędnych scen o jedzeniu, piciu i spaniu w motelach piętrzą się w czasie, zanim oddaleni od siebie kumple bojowi dojdą do odebrania worka ze zwłokami rzekomego bohatera wojskowego, który zginął na służbie i zasługuje na pochówek wojskowy. Ale wraz z udekorowaną flagą trumną dziecka odkrywają także wiadomość, że zamiast bohaterskiej śmierci na linii akcji, syn Doca został postrzelony w tył głowy w sklepie w Bagdadzie. Oburzony Doc przeciwstawia się planom rządu USA, by pochować chłopca z fałszywymi, niezasłużonymi honorami i zabiera zwłoki z powrotem do Portsmouth wynajętym U-Haul.

Film zamienia się w film drogi z zagmatwaną masą zmieniających się lokalizacji, do Cuisinart wrzucono wiele ołowianych dowcipów, aby złagodzić ogólnie ponury, ponury ton, a wszyscy trzej aktorzy wycofują się, a Laurence Fishburne wzrusza się na antresolę kiedy go nie ma.

Trzy szczęśliwe zakończenia w ostatniej chwili to najgorsza pulp fiction. Minister uczy się, jak być lepszym głosicielem ewangelii niż był wcześniej. Hałaśliwy Sal roni łzy z niechlujnych, starych oczu, które widziały lata nieprzespanych nocy i porannego kaca, i wyjawia, że ​​jest na tyle samotny, że oferuje Doktorowi partnerstwo i rolę współlokatora, dopóki nie podrosną i nie będą mogli znaleźć nikogo innego. zajmij się pustym luzem. Bryan Cranston zawsze jest fascynujący, ale Ostatnia flaga powiewająca to wspinaczka pod górę w zwolnionym tempie.