Greg Hildreth i Ato Blankson-Wood w „Hamlecie” w The Delacorte Theatre.Joanna Marcus
znak zodiaku na 14 kwietnia
Mała wioska | 2 godziny 45 minut Jedna przerwa. | Teatr Delacorte | Wejdź na 86 t St i Central Park West | 212-967-7555
Ci, którzy widzieli wiele (za dużo) Mała wioska z biegiem lat zauważą, że Fortinbras został wycięty z obecnej wersji Szekspir w parku . Fortinbras jest synem króla Norwegii Fortynbrasa, który został zabity na polu bitwy przez króla Danii Hamleta. Jak Mała wioska zaczyna się, Hamlet Senior nie żyje (otruty), Klaudiusz przejął koronę i żonę swojego brata, a Hamlet jest pogrążony w smutku. W miarę rozwoju polityki dworskiej dla Danii pojawia się zewnętrzne zagrożenie: wojna. Fortynbras szuka zemsty za ojca. Dowiadujemy się o tym już w pierwszej scenie, którą reżyser Kenny Leon pomija. Bóg wie, że największa tragedia Szekspira jest jednocześnie jego najdłuższą (4167 linijek), ale to wycięcie tworzy polityczną pustkę.
Co wypełnia lukę? Na prawo od zdekonstruowanego planu Beowulfa Boritta (przedmieścia po trzęsieniu ziemi) wisi plakat kampanii, który odpadł od zniszczonej fasady i wbił się w ziemię. STACEY ABRAMS 2020 – głosi napis. Natychmiast zostajesz przeniesiony z powrotem do całkowicie czarnego modelu Leona 2019 Wiele hałasu o nic także w Delacorte. Znak widniał w widocznym miejscu na rezydencji Leonato, co było bezczelnym, optymistycznym gestem w roku wyborczym. Musujące, romantyczne i pełne śmiechu, Wiele hałasu został inteligentnie zaktualizowany i głęboko satysfakcjonujący. Ten Mała wioska nie jest. Reżyser nie robi sobie przysługi, zachęcając do porównań.
Daniel Pearce i Ato Blankson-Wood w „Hamlecie” w The Delacorte Theatre.Joanna Marcus
Istnieje inne porównanie, tym razem dziwne. Duży portret pośrodku sceny przedstawia zmarłego króla Hamleta jako dostojnego generała armii, z klatką piersiową ozdobioną medalami. Trudno zignorować podobieństwo do przystojnego Leona o kwadratowej szczęce. Nie mam pojęcia, czy obraz jest żartem, czy też ma głębsze znaczenie. Przynajmniej dało mi to do myślenia, siedząc przez prawie trzy godziny nierówno zagranego, nijako wyreżyserowanego Dane’a. Można się zastanawiać, co to za świat Mała wioska rozgrywa się w. Współczesna Ameryka, załamana i rozczarowana po 6 stycznia, Covid, George Floyd i niekończący się cyrk polityczny? Odpowiedź nie nadchodzi, więc zważmy poszczególne elementy.
znak urodzenia 25 listopada
W roli tytułowej Ato Blankson-Wood ( Niewolnicza gra ), z pewnością na to wygląda. Emo, smukły i bardzo podatny na zgniecenie, młody aktor tworzy poetycką postać w czerni – w przeciwieństwie do żywych kwiatowych barw i wzorów, w które Jessica Jahn ubiera inne postacie. Jest pociągający, ale w miarę upływu nocy szczere i staranne wygłaszanie przez Blanksona-Wooda wspaniałych przemówień i szalonych przekomarzań nigdy nie nabierają tragicznej siły, a tym bardziej psychologicznej głębi. W „O” Klaudiusza jest więcej niepokoju i szorstkości, moją obrazą jest nikczemny monolog wygłoszony z wyraźną agonią przez Johna Douglasa Thompsona. Kubek Gravedigger Grega Hildretha ma przewiewny styl. A Daniel Pearce w roli próżnego, budżetowego Poloniusza wywołuje tak potrzebny śmiech.
Horoskop na 8 lutego
John Douglas Thompson, Solea Pfeiffer, Nick Rehberger i Laughton Royce w „Hamlecie” w The Delacorte Theatre.Joanna Marcus
Solea Pfeiffer przegrywa walkę o uczynienie Ofelii wiarygodną postacią (rola jest prawie niemożliwa do odegrania – zarówno przy zdrowych zmysłach, jak i szaleństwie), ale dodaje śmiałości skazanej na zagładę byłej dziewczynie Hamleta, a gdy traci rozum, wykorzystuje swój aksamitny popowy sopran, by dobry efekt. W całej tej produkcji jest dużo śpiewu, niezwykłego, ale orzeźwiającego. Przedstawienie rozpoczyna się kwartetem fryzjerskim harmonizującym duchowo nad trumną króla Hamleta. A podróżujący gracze (którzy występują Zabójstwo Gonzago na dworze) jest pomyślany jako hiphopowy zespół teatralny, w którym raperzy opowiadają historie obok zwinnych b-boyów i -girls.
Wszystko to plus opętanie przez demony! Kiedy duch (głos niewymieniony w czołówce Samuela L. Jacksona) popycha Hamleta do zemsty, duch zamieszkuje go i przemawia przez niego. Oczy Blanksona-Wooda wywracają się do tyłu i zatacza się, sztywny jak zombie. Takie nowatorskie rozwiązania i napływ świeżych stylów muzycznych są mile widziane, żywe akcenty, ale nie mogą zrekompensować inscenizacji, która sprawia wrażenie niedogotowanej. Może nie jest tak zgniły jak stan Danii, ale czas jest zdecydowanie nie na miejscu.