Diane Kruger (po lewej) i Liam Neeson w „Marlowe”.Filmy otwartej drogi

Myślałem, że słynny, fikcyjny prywatny kutas Raymonda Chandlera i twardziel o świdrowatych oczach Philip Marlowe, który woli skubać ucho ładnej dziewczyny niż zatykać jej nieuczciwego chłopaka, spakował swój gont i przeprowadził się do jakiegoś mieszkania w Palm Springs. Chyba nie doceniłem uzależnienia Hollywood od sequeli, prequeli i recyklingu starych hitów w przestarzałe, drugorzędne powtórki. Marlowe, w reżyserii irlandzkiego Neila Jordana, znowu wyciąga go z naftaliny, ubranego w ten sam stary kapelusz i ten sam wymięty garnitur z lat trzydziestych, jaki nosił każdy Marlowe z przeszłości, od Humphreya Bogarta po Dicka Powella i Roberta Mitchuma. Garnitur stracił swoją atrakcyjność, podobnie jak Philip Marlowe.

Przez dziesięciolecia, odkąd Bogey grał przygnębionego badacza Wielki sen (1945) nie odnotowano żadnej poprawy. Liam Neeson jest dobrym aktorem, zwłaszcza na scenie, ale jest zbyt postrzępiony na brzegach i długi w łydkach, aby można go było pomylić z wytwornym gumowcem, chociaż nie jest tak beznadziejnie workowaty jak żałośnie źle obsadzona Elliot Gould w Długie pożegnanie (1973). W każdym wcieleniu Marlowe był zawsze zatrudniany przez piękną, niebezpieczną i zaskakująco tajemniczą femme fatale, która chce, aby znalazł zaginioną osobę. Tym razem jest to spadkobierczyni (Diane Kruger) i córka zatwardziałej gwiazdy filmowej (Jessica Lange), która korzysta z jego usług, aby odnaleźć byłego kochanka imieniem Nico, jednego z najważniejszych osobistości hollywoodzkiego półświatka. W ziewającym scenariuszu Williama Monaghana narastają ironie, wąskie ucieczki przyspieszają, a znajome bójki mnożą się, ale bez skutku.

Niewielu filmowców wie już, jak zrobić film noir. Pomocna byłaby czarno-biała praca kamery, ale nie widzę żadnego lekarstwa na nijakie miny Liama ​​Neesona lub obojętne odczytanie linii. W klinczach z Diane Kruger nie ma ani odrobiny seksownej chemii, która sprawiła, że ​​Bogart i Bacall stali się powszechnie znanymi nazwiskami. Wielki sen, i nie dzieje się nic, czego nie widziałeś wcześniej, zaaranżowane w ostrzejszych i znacznie lepszych filmach, takich jak Edward Dmytryk Morderstwo, kochanie i Romana Polańskiego Chinatown. Przypadkowe postacie wydają się ponownie odwiedzać miejsca z początku Hollywood, w tym podejrzany właściciel klubu (Danny Huston), bogaty ambasador (Mitchell Mullen), kolekcjoner rzadkich i bezcennych antyków (Alan Cumming) oraz torturowana siostra zaginionego mężczyzny (Daniela Melchior). Wszystkie przeplatają się z niespójnymi wątkami pobocznymi, nie wnosząc do narracji nic ważnego ani fascynującego.

Liam Neeson jest najnudniejszym mieszkańcem tego szczególnie obrzydliwego Hollywood After Dark. Jako Marlowe odkrywa zwyczajowy szantaż, wielką kradzież, zabójstwo i inne przestępstwa niszczące promienie światła Klieg w południowej Kalifornii, bez większego wysiłku i energii. Destylowana z powieści z 2014 roku Czarnooka blondynka autorstwa Johna Banville'a, piszącego pod pseudonimem Benjamin Black, ten film nie jest nawet oryginalnym Raymondem Chandlerem, a wielka szansa została zmarnowana, aby zanurzyć film noir w kruchej atmosferze starego Hollywood, ignorując przepych i dekadencję tak pięknie uchwycone w kolorowych filmach z tego samego okresu ( Żegnaj moja kochana I Poufne Los Angeles, żeby wymienić tylko dwa). Marlowe'a Akcja rozgrywa się w 1939 roku, ale nakręcono go przede wszystkim w Barcelonie i Dublinie, wymazując jego najcenniejszą postać – Los Angeles – i pozostawiając widza niedostatecznie pobudzonego przez przesadnie seksownego bohatera Pulp Fiction, który przechadza się przez film, wyglądając na znudzonego. Jego śledztwo ogranicza się do znalezienia odpowiedzi tylko na trzy istotne pytania: Czyje prochy wypełniają urnę Nico? Dlaczego? I czy kogokolwiek to obchodzi?

to regularne oceny kina nowego i godnego uwagi.