Kelsey (Bel Powley) i Scott Carlin (Pete Davidson). Król Staten Island w reżyserii Judda Apatowa.NBCUniversal

24 listopada znak zodiaku

Depresję, traumę i stany lękowe od dawna uznawano za ukryte siły stojące za geniuszem komedii, podsycające zarówno maniakalne biegi Robina Williamsa i Jima Carreya, jak i uduchowioną autodestrukcję Lenny’ego Bruce’a. Zaoszczędź na okazjonalne sprzątanie Lekkoduch wywiadzie, przyczyny i dokąd tego powiązania na ogół pozostają uśpione, lekko podeptane w życiu, by po śmierci komika odkopane przez biografów i maniaków komedii.

Czy to w przypadku filmów fabularnych, takich jak te z 2009 roku Zabawni ludzie lub w filmach dokumentalnych, takich jak 2018 Dzienniki zen Garry’ego Shandlinga, niewielu reżyserów zrobiło więcej, aby promować takie ujęcie relacji między komikami i ich depresyjnymi historiami, niż Judd Apatow, król maniaków komedii i przyjaciel torturowanych stand-upów na całym świecie.

Ale w swoim najnowszym filmie , Król Staten Island , Apatow odwraca scenariusz i tworzy podtekst. Zainspirowany życiem swojej gwiazdy, Sobotnia noc na żywo wydłużonego, smutnego chłopca Pete'a Davidsona i pracy na podstawie scenariusza napisanego przez niego samego, Davidsona i SNL weterynarz Dave Sirus, Apatow rzadko przedstawia smutek, który przenika film i emanuje z jego gwiazdy w jazzową improwizowaną wesołość.

Zamiast tego po prostu zanurzamy się w przygnębieniu niczym letnia woda w napełnionej do połowy wannie z hydromasażem. Choć czasem wzruszające, rezultatom tego szlachetnego eksperymentu brakuje dynamiki. W końcu wszystko, co świeże w tym podejściu, zostaje podważone przez znajomy trop „will-mężczyzna-dziecko w końcu dorosnie”, który sprawia, że ​​niektóre mniejsze filmy Apatowa wydają się izolowane i pobłażliwe.

Król Staten Island opowiada historię Scotta (Davidson), początkującego artysty tatuażu, któremu nie udało się rozpocząć kariery, mieszkającego na tytułowej wyspie wraz ze swoją owdowiałą matką Margie (Marisa Tomei).

ZOBACZ TAKŻE: Judd Apatow: Pete Davidson nie jest królem Staten Island, za jakiego go uważasz

Podobnie jak w przypadku grającego go mężczyzny, lista dolegliwości Scotta jest tak długa, jak paragon z CVS. W przypadku Scotta obejmują one między innymi ADD, chorobę Leśniowskiego-Crohna, myśli samobójcze, napady manii i zespół stresu pourazowego (PTSD), które rozpoczęły się od śmierci ojca w pożarze hotelu, gdy Scott miał 7 lat. (Ojciec Davidsona był strażakiem, który zginął w służbie podczas 11 września.) Poza tym, jak szybko ci mówi, nie mogę znaleźć mojego zegarka.

Scott radzi sobie z różnymi dolegliwościami, przepisując sobie niekończący się strumień trawki, gier wideo i innych leków SpongeBob powtórki, smutny stan rzeczy, który niechętnie zaakceptowały jego mama i jego siostra Claire, która nie poszła na studia (znakomita Maude Apatow). To niewymagające, ale wygodne życie zostaje zniszczone, gdy jego matka zaczyna spotykać się z Rayem (Bill Burr, który jest bardzo dobry i powinien był zacząć to dramatyczne aktorstwo wiele lat temu), porywczym rozwodnikiem, który pracuje na drabinie w tej samej remizie, w której pracuje ojciec Scotta. raz podane. Kiedy konflikty Scotta i Raya prowadzą do bójki na pięści, Margie wyrzuca ich oboje do krawężnika, a Scott jest zmuszony pogodzić się zarówno z rzeczywistością związaną z dziedzictwem swojego zmarłego ojca, jak i z relacją typu „przyjaciele z korzyściami” z Kelseyem ( Dziennik nastolatki wspaniałego Bela Powleya.)

Apatow rozpoczyna historię niektórymi komiksowymi riffami, z których znane są jego filmy – i które często powodują słynnie wydłużony czas trwania – podczas gdy Scott spędza czas ze swoimi niezbyt dobrze radzącymi sobie przyjaciółmi, którzy służą mu za ludzkie szkicowniki w jego praktyce tatuażu i którego grają Moises Arias, Ricky Velez i Lou Wilson. Ale ani serce Davidsona, ani serca filmu nie wydają się być naprawdę w ruchu tam i z powrotem; czy to ze względu na talent, czy usposobienie, Davidson nie jest wykonawcą, który żyje po to, by wywyższać innych. Dużo lepiej sprawdza się druga scena grupowa, w której wspominają się strażacy grani przez Burra, Domenicka Lombardozziego, Jimmy'ego Tatro i innych, a prowadzona przez cudownie zmęczonego światem Steve'a Buscemiego.

Jak to czasem bywa w przypadku artystów pracujących w trybie konfesyjnym, podejściu Davidsona może brakować ciekawości, która czasami grozi zarażeniem filmu.

Zodiak na 1 października

Tytułowa dzielnica nie doczekała się pełnego odwzorowania, na jakie zasługuje; Kamera Apatowa wydaje się bardziej zainteresowana widokami Manhattanu niż tym, jak wygląda sama Staten Island. Podobnie Margie grana przez Tomei tak naprawdę nie ma własnych nadziei i marzeń, a zamiast tego służy niemal wyłącznie jako punkt zwrotny w rozwoju emocjonalnym tępogłowych Scotta i Raya. Jednak Kelsey grana przez Powleya prawie to nadrabia, grając niedoszłą urzędniczkę państwową i wzmacniacz S.I., która jest tak pełna ciała, że ​​zasługuje na własny spin-off.

Nawet dla tych, którzy są doskonale wyczuleni na ograniczenia Davidsona, istnieje pewien urok, nie wspominając o ciężko wywalczonej prawdzie, która kształtuje jego nieśmiałą szczerość. Dodaje to iskry autentyczności skądinąd wykręconemu tematowi rozwoju osobistego w filmie i pomaga złagodzić niektóre z jego trudnych momentów, w których film nadmiernie opiera się na wciąż słabo rozwiniętym uroku 26-letniego komika.

„Nie rozumiem twojego mrocznego poczucia humoru” – mówi mu kuzyn Scotta, właściciel pizzerii, grany przez długoletniego niezłomnego kina niezależnego Kevina Corrigana, zanim zaoferuje mu pracę pomocnika kelnera.

Tak, jestem z tobą, Cuz. Ale na szczęście ma inne cechy.

Król Staten Island będzie można oglądać na żądanie w piątek, 12 czerwca.