Od Madonny przez Patti Smith po Williama S. Burroughsa i „Who’s Who” artystów z lat 70., w tym The Rolling Stones, Queen i Davida Bowiego – lista tematów fotografki Kate Simon stanowi jednocześnie podsumowanie amerykańskich legend i światowych tytanów. Jednak to jej rozległa współpraca z Bobem Marleyem zdefiniowała jej karierę, ponieważ luminarz reggae był częstą muzą dla obiektywu Simona od szczytu jego kariery aż do śmierci w 1981 roku.

Horoskop na 6 stycznia

Kate Simon (po lewej) podczas podpisywania książki „Rebel Music” w 2004 roku.hoto autorstwa Louisa Myrie/WireImage

Nowa książka zawiera skarbnicę przeszywających duszę fotografii Marleya, autorstwa Simona Muzyka Rebel: Bob Marley i Roots Reggae z publikacji Genesis. Pierwotnie opublikowane w 2004 roku w limitowanym nakładzie 500 egzemplarzy, zaktualizowane wydanie jest teraz po raz pierwszy dostępne szerszej publiczności. Przedruk, ze wstępem napisanym przez Smith, stanowi retrospektywę fotografki i jej muzy, zapewniając rzadkie spojrzenie za kulisy zarówno na triumfalne, jak i spokojne chwile muzyka, który stał się postacią mitologiczną.

Simon rozmawiał ze Startracker o jej drodze do fotografii, radosnym blasku Marley i ikonach, które poznała (i sfotografowała) w trakcie swojej kariery.

Czy pamiętasz, jak pierwszy raz wziąłeś do ręki aparat i co zrobiłeś?

Prawdopodobnie mój ojciec. Dlatego jestem fotografem. Mój ojciec był lekarzem, ale bardzo pasjonował się fotografią. Zabierał mnie ze sobą do sklepu fotograficznego i uczył, jak korzystać ze starego aparatu lądowego Polaroid, więc jestem pewien, że był pierwszą osobą, którą sfotografowałem.

Ujęcie Boba Marleya z „Rebel Music”.©Kate Simon

Czy kiedy rozpoczynałaś karierę, on kiedykolwiek próbował na ciebie wpłynąć, żebyś traktowała ją jako hobby, a nie zawód?

Nie miałem tej przewagi, że mój ojciec był w moim życiu, aby mnie zniechęcić, ponieważ zmarł, gdy miałem 17 lat. To była prawdziwa tragedia, ponieważ byłem przez niego bardzo, bardzo, bardzo zainspirowany i bardzo blisko niego. Miałem trzech braci i byłem jedyną dziewczyną, więc mój ojciec i ja byliśmy bardzo blisko.

Czy myślisz, że rozpoczęłaś życie za kamerą z powodu utraty ojca? Być może dało ci to motywację do pójścia na całość.

Oczywiście myślałem o tym i z psychologicznego punktu widzenia jest to wysoce prawdopodobne. Cały czas chodziłem z ojcem do sklepu fotograficznego w Poughkeepsie, skąd pochodzę. Pokazał mi zdjęcia Holokaustu, które były bardzo dramatyczne, ale także bardzo wymowne. Co istotne, podarowałem aparat, który należał do mojego ojca, a który kupił na Jamajce – był to jedyny raz, kiedy był tam w ciągu ostatniego roku swojego życia. Zacząłem od tego swoją karierę, więc jest trochę oczywiste, że kariera jest związana z tatą.

Masz jeszcze ten aparat?

To trafne pytanie, ponieważ najwyraźniej nienawidzę zmian, dlatego uwielbiam ten jeden model aparatu: Nikon F2. Problem z czymś takim jak Nikon F2 polega na tym, że miernik ma części, które tracą ważność jak ryby i nie można ich naprawić. Przeprowadziłem szeroko zakrojone dochodzenie, próbując znaleźć kogoś, kto może. Mam cyfrówkę, ale mi się nie podoba, mimo że przydaje się do retuszu i można robić kreatywne rzeczy. Ale bardzo często korzystałem z Nikona F2; jest jak przedłużenie mojej dłoni.

Cóż, może ktoś czytający ten artykuł będzie mógł ci pomóc.

Jeśli ktoś powie, że mam Nikona F2 z czarnym korpusem i działającym miernikiem, to niech się ze mną skontaktuje, bo chętnie bym go kupił. Nie żartuję – byłoby wspaniale.

Czy pamiętasz swoje pierwsze spotkanie z Bobem Marleyem?

Żywo i całkowicie. Ktoś właściwie mnie zapytał: Dlaczego wciąż myślisz o Bobie Marleyu i pomyślałem: posłuchaj… był niezapomniany. Powiedziałam mamie, że myślę o rzuceniu studiów na George Washington University, a ona – nie mogłam w to uwierzyć – powiedziała OK. Wiedziałem, że chcę zostać fotografem, więc pojechałem do JFK, poleciałem do Londynu i tam zostałem fotografem. Zacząłem robić zdjęcia w Oksfordzie, ale potem byłem fotografem muzycznym dla Disc i byłem w trasie z Ozzy’m Osbourne’em, Lynyrdem Skynyrdem, Queen i Davidem Bowie. Kiedy pracowałem w brytyjskim tygodniku Sounds, w 1975 roku poszedłem do Boba Marleya w liceum i wtedy wszystko się zmieniło. Po koncercie przedstawiono mi Boba.

Bob Marley podczas europejskiej trasy koncertowej Exodus, 1977.©Kate Simon

Czy od samego początku miałeś przeczucie, że to ktoś, kto zdefiniuje twoją karierę, czy był to po prostu kolejny temat?

Nie możesz czytać w przyszłość, ale możesz mieć przeczucia na temat różnych rzeczy. Mieliśmy naprawdę dobry kontakt i wiele się nauczyłem, pracując z nim. Wiedziałem, że mnie zadowoli, więc wypróbowałem wszystkie te różne techniki i naprawdę rozwinąłem się jako fotograf. To takie dziwne, że minęło prawie pięćdziesiąt lat, a ja pamiętam o nim wszystko. Jestem pewien, że każdy, kto dobrze znał Boba, był z nim związany lub go fotografował, czuje to samo co ja. Był inny niż wszyscy.

Jaki był jako osoba I temat? Czy była różnica?

Był bardzo słodki i bardzo obecny. Naprawdę dobrze się z tobą współpracowało. Kiedy robiłeś mu zdjęcia, poświęcał ci swój czas. Nigdy ci nie odradzał. Nigdy nie był niegrzeczny. Jako osoba był po prostu cudowny. Każdy chciał być w jego pobliżu, ale on nie był rozmowny. Miał w sobie coś charyzmatycznego. Jego talent na scenie – sposób poruszania się i śpiewania – nie przypominał niczego, co kiedykolwiek widziałem. Nikt nie jest w tej samej sferze co on. Nigdy nie dałem mu żadnych wskazówek; chodzi o to, że zwracałem się do niego jako (słynny francuski ukryty fotograf) Cartier-Bresson. Inspirowali się nim wszyscy tamtejsi ludzie. Nie chciałam mówić Bobowi, co ma robić; między nami też była dobra chemia i chciałam, żeby było naturalnie i autentycznie. Miał też naprawdę dobre wyczucie tego, jak być obiektem fotografii. I miał wspaniałą, wspaniałą, wspaniałą twarz. Miał świetną szczękę, świetne kości policzkowe i ładne linie. Nie można było zrobić mu złego zdjęcia. Ale nie o to chodziło, bo to, co przez niego przechodziło, to ktoś naprawdę poważny i potężny jako osoba. Byłem wdzięczny i szczęśliwy, że mogłem zrobić mu zdjęcie.

Jakie zdjęcia przychodzą Ci na myśl jako najważniejsze momenty Twojej obszernej pracy z Bobem?

Jest taki przypadek, gdy siedzi w autobusie wycieczkowym; jest po prostu potężny i piękny. Byłem fotografem europejskiej trasy Exodus. Jechaliśmy z Paryża do Brukseli, do Hagi, Berlina i Monachium, a potem na cztery noce wracaliśmy do Londynu. Byliśmy wtedy w trasie, w 1977 roku.

W książce jest zdjęcie Boba modlącego się w Berlinie, co jest niesamowite. Bob właśnie dał porywające wykonanie War, które widziałem już wcześniej podczas wszystkich prób dźwięku i występów. Ale tego dnia zrobił szczególnie żywą interpretację. Pomyślałem: Boże, to było przesadzone. To było intensywne. Poszedłem za kulisy, a on tam był, tak po prostu.

Okładka nowej książki Simona „Rebel Music”.© Kate Simon, opublikowane przez Genesis Publications

Wiem, że dałeś to zdjęcie Ricie po jego śmierci. A skoro już o tym mowa, jak wyglądała ostatnia część życia Boba? Kiedy usłyszałeś, że jest chory?

Kiedy jechałem z nim w trasę, miał bandaż na stopie, ale tańczył, ćwiczył cały dzień, grał w piłkę nożną i jeździł na rowerze. Nie mieliśmy pojęcia, że ​​ten człowiek był kimkolwiek innym niż niesamowitym sportowcem. Do samego końca nie słyszałem, żeby coś się działo. Słychać było różne szepty, ale rozpytałem i ludzie powiedzieli, że nie ma o czym opowiadać. A potem umarł i wiedziałam, że muszę iść na jego pogrzeb, nie było mowy, żebym nie poszła.

To zdumiewające, że zmarł w wieku 36 lat. Jestem pewien, że ludzie, którzy patrzą wstecz, nie zdają sobie sprawy, że był tak młody.

Kiedy fotografowałem go podczas trasy koncertowej Exodus, miał 32 lata i nagrał już takie albumy Rozpal ogień, Burnin, Natty Dread, I Kryzys. Pomyśl o wszystkich piosenkach. To był szczyt jego kariery. Ale patrząc na te zdjęcia, nie wydaje się już taki młody. Na tych zdjęciach ma 32 lata, ale jest w nim coś, co sprawia wrażenie starszego. Coś w nim było. Był kimś innym.

Czy te zdjęcia sprawiają Ci radość, czy przygnębiają? Wiem, że dla każdego jest to coś innego.

Moim zdaniem nie ma nic bardziej magicznego niż zdjęcia. Całe życie przeglądałem zdjęcia, zaczynając od mojego ojca. Uwielbiam na nie patrzeć. Nie przygnębiają mnie. Myślę, że to Sakramenty Święte. Osoby, które są dla mnie ważne, podróżuję z ich zdjęciami.

Podam ci nazwiska innych osób, które fotografowałeś, i zastanawiam się, co jako pierwsze przychodzi ci na myśl. A co z kimś takim jak Andy Warhol?

Kochałem Andy'ego Warhola. Był świetny. Uwielbiałam go fotografować. Zrobiłem mu kilka świetnych zdjęć i pracowałem Wywiad po drugiej stronie korytarza, gdzie znajdowała się jego pracownia, z moim dobrym przyjacielem, pisarzem Glennem O’Brienem. Bardzo lubiłem Andy'ego, był też świetnym obiektem do zdjęć.

Co możesz mi powiedzieć o Madonnie?

Kochałem ją. Kochałem ją. Nie żartuję. Przyszła do mojego studia i właśnie zrobiliśmy świetną sesję. To był jeden z moich ulubionych. Nie wiedziałem wtedy, kim ona była i była oszałamiająca. Tak jak, Bóg, była piękna. Jestem osobą, która sfotografowała setki ludzi, a ona mnie zatrzymała. Jej oczy były przenikliwe. Była oszałamiającą pięknością. Jedno, które jej zrobiłem, jest w Smithsonian.

A co z Patti Smith i Robertem Mapplethorpe'em?

Patti napisała wprowadzenie do Muzyka rebeliantów i jest genialne. Czytałam ją wczoraj ponownie i uważam, że to jedna z najwspanialszych rzeczy, jakie kiedykolwiek napisała. Jest piękny i zwięzły, elokwentny, poetycki i naprawdę prawdziwy. Mam około dwóch rolek z sesji, którą z nimi zrobiłem, a zdjęcie z nich również znajduje się w stałej kolekcji Smithsonian. Patti zadzwoniła do mnie i powiedziała: „Przyjdź tu teraz i tak właśnie doszło do sesji”.

Fotografowałeś także Williama S. Boroughsa.

Wszędzie używano moich zdjęć Williama. Jedno z moich zdjęć Williama znalazło się na okładce jego pośmiertnie zebranych dzieł pt Słowo wirus . Zrobiłem jego wystawę dla galerii Nicka Knighta w Londynie o nazwie Showstudio. Współpracowałem z Williamem od 1975 do 1995, czyli dwadzieścia lat.

Wydaje się zupełnie inny niż Bob. A może był?

Nie bardzo. Urodzili się w odstępie jednego dnia. William urodził się piątego lutego, a Bob szóstego. Oboje byli całkowicie skupieni i samowystarczalni, kompletnymi oryginałami. Oczywiście są bardzo różni pod względem kulturowym, ale uwielbiałem też strzelać do Williama. To moje dwa ulubione przedmioty, William i Bob.