Eleganccy mężczyźni w czasie wolnym, sportowcy i żołnierze z ligi bluszczowej – wszyscy muskularni, o kwadratowych szczękach, blondyni i niebieskoocy – zasiedlali media drukowane ponad sto lat temu. Są dziełem J.C. Leyendeckera, ilustratora, artysty komercyjnego i bohatera wystawy New York Historical Society Undercover: JC Leyendecker i amerykańska męskość . Spektakl podkreśla wirtuozowskie umiejętności Leyendeckera i otwarcie mówi zarówno o tym, że był gejem, jak i o tym, że jego twórczość, która pomogła ustanowić standardy dla wyidealizowanej męskości, była efektem queerowego spojrzenia.
„Rekordowy czas, chłodny letni komfort” (1920).Dzięki uprzejmości Narodowego Muzeum Ilustracji Amerykańskiej
Jego kariera trwała od końca XIX wieku do początku lat czterdziestych XX wieku i zbiegła się w czasie ze zwrotem reklamy w kierunku tego, co dziś uznalibyśmy za branding w stylu życia. Zamiast przedstawiać produkt wraz z listą jego cech, wizje przedmiotu w wyimaginowanych, ale wciąż wiarygodnych światach wzbudzały aspiracje, łączyły markę z wyglądem, a w tym przypadku z konkretnym sposobem bycia mężczyzną. Wniósł do krajobrazu reklamowego dodatek, który uwzględnia narrację i emocje, powiedział gościnny kurator Donald Albrecht. Leyendecker pomagał sprzedawać mydło, maszynki do golenia, skarpetki, odzież męską marki Kuppenheimer i być może najsłynniejsze koszule i kołnierzyki marki Arrow.
Mężczyzna z kołnierzykiem Arrow – przystojny, zadbany i zawsze elegancki w wyprasowanych koszulach z wykrochmalonymi białymi kołnierzykami – był ikoną popkultury. Był tak czarujący, że kobiety, które nie do końca zaznajomiły się z ideą personifikacji marki, napisały do firmy-matki Arrowa, mając nadzieję, że uda im się go poznać. Ma wiele wspólnego z Gibson Girl z tej samej epoki: elegancki, młodzieńczy ideał amerykańskiego piękna. Jednak w przeciwieństwie do ilustrowanej kobiecej twórczości Charlesa Dany Gibsona, która, jak twierdził, była połączeniem współczesnych amerykańskich kobiet jego czasów, The Arrow Collar Man był pierwotnie wzorowany na konkretnej osobie, Charlesie Beach, który był także partnerem Leyendeckera. Mieszkali razem przez prawie pięćdziesiąt lat, a on pomógł pokierować karierą ilustratora, co prawdopodobnie rozczarowałoby fanki Arrowa.
znak zodiaku na 14 kwietnia
„Mężczyźni z kijami golfowymi” (1909).Dzięki uprzejmości Narodowego Muzeum Ilustracji Amerykańskiej
Wystawa daje szansę zobaczenia oryginalnych wielkoformatowych obrazów olejnych Leyendeckera i ich wersji drukowanych. Obrazy artysty przypominają patrzenie na klatkę filmową. Tworzył winiety, na których mężczyźni często na siebie spoglądają, a dwuznaczność i niewypowiedziane powiązania sprawiają, że obrazy są fascynujące. [To] opowiadanie historii, coś się dzieje – powiedział Albrecht. Często jest to zniuansowane i nie do końca oczywiste, a taki był zamysł, abyś patrzył na to dłużej, próbując zrozumieć relacje między osobami na zdjęciu.
Millie Mackintosh nago
Z perspektywy XXI wieku jest to trudne nie czytać winiety Leyendeckera jako queer. Trudno jednak powiedzieć, jak te obrazy byłyby wówczas rozumiane. Według Albrechta nie wiemy, jakie były wyobrażenia i odbiór ludzi. Jedyną wskazówką, jaką mamy, jest to, że prace Leyendeckera pojawiały się w niezwykle popularnych magazynach: Narodowy Geograf , Colliera , Poczta z sobotniego wieczoru , Targowisko próżności i pojawiali się przez dziesięciolecia… Trudno powiedzieć, co czuli. Sposób, w jaki reprezentacje były rozumiane, zależał również od oka patrzącego.
Bohaterowie Leyendeckera są przykładem elitarnej białej męskości, która nie była reprezentatywna dla różnorodności Stanów Zjednoczonych w jego czasach ani później. Działało to w zgodzie z nacjonalistycznymi standardami surowej męskości, za którymi odgórnie opowiadały się takie postacie jak Teddy Roosevelt, które przeniknęły całą kulturę. W co najmniej jednym przypadku, w przypadku odzieży męskiej Kuppenheimer, żydowscy właściciele firm mieli nadzieję, że odwoływanie się do wizerunków wyidealizowanych białych Amerykanów pomoże chronić ich reputację przed nastrojami antysemickimi. Styl życia prezentowany przez Leyendeckera ma charakter wyłączny, ale wystawa stara się uwzględnić go w świetle szerszego społeczeństwa. Według Albrechta można o nim mówić w kategoriach płci, rasy, seksualności, można go traktować intersekcjonalnie.
Przykład okładki Leyendeckera dla Collier’s.Dzięki uprzejmości Narodowego Muzeum Ilustracji Amerykańskiej
Ricky Gerva
Zarzucenie szerokiej sieci interpretacyjnej stwarza również miejsce na sprzeczności. Podczas gdy życie queer znalazło przestrzeń do rozkwitu w społecznościach bardziej bohemy, takich jak West Village i Harlem, publikacje takie jak Poczta z sobotniego wieczoru były mniej więcej tak mainstreamowe, jak to tylko możliwe. Popularność ta wynikała z odwoływania się do tego, co normatywne, co według Rebeki Klassen, kuratorki kultury materialnej Nowojorskiego Towarzystwa Historycznego, oznaczało podtrzymywanie hierarchii rasowych, społecznych i nacjonalistycznych. Aby jeszcze bardziej skomplikować sprawę, Leyendecker nie był sam w tworzeniu tego rodzaju homoerotycznego dzieła, co było dla Albrechta odkryciem: był częścią ducha czasu. Tego rodzaju obrazy były powszechne i wydało mi się to zaskakujące. Ludzie mogliby założyć, że jako gej umieszcza w swoich pracach obrazy homoerotyczne, ale inni to robili. Leyendecker był w tym szczególnie dobry… ale nie był sam.
„W hangarze Yale Boathouse” (1905).Dzięki uprzejmości Narodowego Muzeum Ilustracji Amerykańskiej
Kuszące jest myślenie o historii biegnącej po linii prostej od bardziej represyjnej przeszłości do bardziej otwartej i oświeconej przyszłości, ale ta wystawa pokazuje, że początek ubiegłego wieku był znacznie bardziej liberalny niż późniejsze lata 30. i 50. XX w., kiedy cenzuralne ograniczenia zostały umieszczone. Klassen ma nadzieję, że te obrazy skłonią widzów do zastanowienia się nad faktem, że na początku XX wieku istniał szereg akceptowalnych pragnień, co jest szczególnie dotkliwe w naszych czasach, gdy to rozumienie wciąż, niestety, jest nadal kwestionowane.
Undercover: JC Leyendecker i amerykańska męskość można oglądać w New York Historical Society do 13 sierpnia.