Nicky Whelan, Alex Farnham i Ryan Francis w „Powodzi”.Filmy Sabana

Pod jednym względem krytycy filmowi nie różnią się od nikogo innego. Wszyscy mamy indywidualne kompleksy, osobiste preferencje i poczucie winy. Niektórzy nienawidzą westernów, inni kochają musicale, ale wszyscy mamy swoje słabości. Mam dwa: naziści i krokodyle. Daj mi dramat o Holokauście, w którym możesz odróżnić dobrych ludzi od złych, ponieważ dobrzy ludzie są ofiarami, którym kibicujesz, a źli faceci noszą swastyki. Jeszcze bardziej podoba mi się, gdy nie widać różnicy. Jego fani tego nie znosili, ale podobało mi się nawet, gdy głównym bohaterem był nazistagrał Tom Cruise w czymś zwanym Walkiria . Jeśli chodzi o krokodyle, gadzie wersje nazistów, moja fascynacja nigdy nie słabnie, gdy wślizgują się do wody w niekończącym się poszukiwaniu lunchu, zwłaszcza gdy w menu znajduje się Tarzan.

W thrillerze pt Powódź. Nie ma też prawdziwych krokodyli, ale aligatory, ich źli kuzyni z krótszymi pyskami, są w pełnej okazałości. W Luizjanie szaleje burza, wprawiając armię aligatorów bagiennych w szał. To najgorsza katastrofa od czasu zniszczenia regionu przez huragan Katrina, a reżyser Brandon Slagle pracuje po godzinach, aby uwiecznić ją na filmie z oblizującą wargami krwią. Wsiądź do autobusu wiozącego gang pięciu okrutnych przestępców zamkniętych za zwykłe przestępstwa – napad z bronią w ręku, morderstwo, zabicie policjanta – w drodze do nowego więzienia, strzeżonego przez panią szeryf i jej zastępców, wszyscy zdani na łaskę drapieżnych gadów bez żadnych skrupułów, by łatwo przyćmić obsadę niskobudżetowych niewiadomych. Ponieważ potwory wyglądają jak prawdziwe stwory, a nie wygenerowane komputerowo konstrukcje filmowe, terror wydaje się nieznośnie autentyczny, a niebezpieczeństwa podwójnie wiarygodne.

jaki jest znak zodiaku 16 kwietnia

Drogi są podmyte, co uniemożliwia ucieczkę, a także plany ratunkowe skazanych. To dość przerażające, pełne dzikiej pogody, rozumiem! momenty, efekty specjalne i ciągłe wybuchy brutalnej przemocy, zarówno ze strony zwierząt, jak i ludzi. Akcja przeplatana jest ponurymi zbliżeniami aligatorów żerujących na ludzkim ciele, zaprawionych południowymi kolokwializmami. Przykład: Po huraganie Ida mąż mojej siostry został zjedzony na naszych oczach na trawniku przed domem. Minęły dwa tygodnie, zanim znaleźli to, co z niego zostało w brzuchu ważącego pięćset funtów aligatora. Zaplątałem się w nie, odkąd byłem po kolana przy raku.Dialog prowadzony dla emigranta z Luizjany, takiego jak ja, jest prymitywny, ale znajomy.

Gdy drapieżniki pożerają swoje ofiary jedna po drugiej, policjanci i oszuści zmuszeni są połączyć siły, aby przetrwać. Wszystko prowadzi do wielkiego finału, kiedy wszystkie łamiące szczęki gady zbiegają się jednocześnie na wszystkich żyjących. Jest Powódź dobry film? Oczywiście, że nie. Ale puls mi bił, czego nie mogę powiedzieć o większości wysokobudżetowych porażek, jakie ostatnio widziałem. Nie jest nudno, nie odważy się zasnąć, a jest co opowiadać o obsadzie krwiożerczych mięsożerców w środku strajku aktora.

to regularne oceny kina nowego i godnego uwagi.