Ponad trzydzieści sześć lat po światowej premierze w New York City Opera, X: Życie i czasy Malcolma X w końcu wybrał się niedawno na krótką wycieczkę przez Lincoln Center Plaza do Metropolitan Opera w olśniewającym, zawrotnym przedstawieniu afrofuturystycznym w reżyserii Roberta O’Hary. Choć spokojna i poważna kreacja Willa Livermana okazała się zbyt mała w stosunku do elektryzującego tematu dzieła, entuzjastyczne przyjęcie przez Met X zrobi wiele, aby zapewnić sobie renesans w XXI wieku.

Wykonawcy w „X: Życie i czasy Malcolma X”.Źródło zdjęcia: Marty Sohl/Met Opera

Niedawno poprawiona przez kompozytora Anthony'ego Davisa, składająca się z trzech aktów opera do libretta jego kuzyna Thulaniego Davisa, oparta na opowiadaniu jego brata Christophera Davisa, przenosi nas przez ponad trzydzieści lat życia Malcolma, od śmierci ojca, gdy chłopiec miał zaledwie sześć lat lat do zamachu w 1965 r. na Górnym Manhattanie. Śledzimy traumatyczne rozstanie z pogrążoną w żałobie matką aż do popełnienia przez niego zbrodni, które nieuchronnie kończą się więzieniem.

Podczas pobytu w więzieniu brat Malcolma zapoznaje go z naukami Narodu Islamu, którego przywódca Elijah Muhammad obejmuje młodego nawróconego, prowadząc go do potężnej służby. Jego awans zostaje zahamowany przez reakcję wywołaną niedelikatnymi uwagami po zabójstwie Johna F. Kennedy'ego, a jego morderstwo następuje po zerwaniu z Eliaszem i Narodem Islamu.

ZOBACZ TAKŻE: Najbardziej wpływowi ludzie współczesnego świata sztuki

Zamiast skupiać się na interaktywnych spotkaniach, wielu z nich X' Sceny są statycznymi obrazami, podczas których bohaterowie bezpośrednio przed widzami zastanawiają się nad wydarzeniami zmieniającymi życie. W początkowej scenie matka Malcolma, Louise, niepokoi się z niepokojem o swoją tragiczną sytuację, po czym Ella, jego przyrodnia siostra, wygłasza kolejny długi monolog, w którym zabiera chłopca do domu w Bostonie, gdzie spotyka Streeta, który kieruje go w stronę przestępczych pościgów. .

O’Hara próbuje zrekompensować brak dramatycznej akcji, przedstawiając tancerzy wykonujących szaloną choreografię Rickeya Trippa, podczas gdy kalejdoskopowe projekcje Yee Eun Nam przesuwają się po ogromnym latającym spodku Clinta Ramosa unoszącym się nad akcją.

Malcolm z Livermana rozpoczął obiecująco potężną arią na temat swojej przeklętej sytuacji.

W miarę upływu wieczoru ewolucja Malcolma odkryła, że ​​baryton coraz bardziej kieruje się do wewnątrz, jego słowa stają się mniej wyraźne i brakuje dynamiki widocznej w klipach przedstawiających prawdziwego Malcolma. Ponadto, gdy kazania Malcolma powinny być elektryzujące, chór osłabił je, wielokrotnie wywieszając w powietrze plakaty.

Liverman wyróżniał się, gdy twórczość Davisa umieściła go w wysokim rejestrze, ale niestety większość muzyki Malcolma sprowadziła go na niewygodny poziom. Jego recesywna postawa często pozwalała innym na dominację. Michael Sumuel popisał się gryzącym, wypełniającym cały dom basem-barytonem w roli brata Malcolma, Ronalda, podczas gdy niesamowicie wysoki tenor Victora Ryana Robertsona skradł całe show dwa razy w swoim popisowym podwojeniu Street i Elijah.

Leah Hawkins wprowadziła swój wielki, bujny sopran do roli matki Malcolma, a także żony Betty, której ogromne znaczenie dla niego jest rzadko widoczne w operze. Ich zbyt krótki duet mąż-żona kończący drugi akt wydawał się dziwnie skrócony, podobnie jak moment, w którym wysyła Malcolma w jego odkrywczą podróż do Mekki.

Raehann Bryce-Davis wykorzystała swoje ciepłe i wszechstronne mezzo, aby ożywić Ellę i Królową Matkę na zbyt krótkie życie.

O ile obie kobiety były znakomicie słyszalne, o tyle dyrygent Kazem Abdullah zbyt często pozwalał, aby jego skwiercząca orkiestra przygrywała pozostałym śpiewakom. Choć utwory Davisa na głosy solowe i chóralne mogą stać się nijakie, inkantacyjne, jego orkiestra zawsze tętni życiem dzięki brawurowej grze Episteme, ośmioosobowego zespołu jazzowego, w skład którego wchodzą saksofony, fortepian, bas i perkusja, który był osadzony w orkiestrze Met. Problemy z saldem mogą rozwiązać się same czas do 2 grudnia kontynuuje.

Ponieważ opera jest zajęta wieloma etapami jego długiej transformacji od Malcolma Little do Malcolma X i ostatecznie do el-Hajj Malika e-Shabazza, opera niewiele uwagi poświęca okresowi jego największego wpływu i kontrowersji. Być może zamierzeniem twórcy było skierowanie widzów na nowatorskie dzieło Malcolma Autobiografia, niezwykle wpływowa, opublikowana pośmiertnie współpraca z Alexem Haleyem.

„X: Życie i czasy Malcolma X” w Metropolitan Opera.Źródło zdjęcia: Marty Sohl/Met Opera

X przypadkowo przybył tego samego dnia, co Rustin, W kinach pojawił się nowy, wspaniały film biograficzny George’a C. Wolfe’a o Bayardzie Rustinie, afroamerykańskim architektu-geju, który zorganizował Marsz w Waszyngtonie w 1963 roku. Media z pewnością będą pełne wspomnień o 60. rocznicy zabójstwa prezydenta Kennedy’ego, które odbyło się 22 listopada, ale podczas X w Met oraz pokaz przedpremierowy Rustin Byłem wdzięczny, że ponownie przypomniałem sobie innych brutalnie zamordowanych w burzliwej połowie lat sześćdziesiątych: oprócz Malcolma i Johna Kennedy’ego zabójcy zabili także Medgara Eversa, Martina Luthera Kinga Jr. (obaj mężczyźni są przedstawieni w Rustin) i Roberta Kennedy’ego.

Obydwa X I Rustin wkrótce dotrze do szerszego grona odbiorców. Oprócz tego, że 18 listopada w kinach na całym świecie w jakości HD, wspaniała produkcja O’Hary pt X następnie uda się do Lyric Opera w Chicago i Seattle Opera, a dzień wcześniej Rustin premiery na Netfliksie. Te mocne dzieła wymagają od widzów refleksji nad krwawymi ofiarami z przeszłości i zachęcają do uznania, że ​​pozostaje jeszcze wiele do zrobienia.