Michelle Buteau i Ilana Glazer w Laski .Gwen Capistran/Neon

Z jej sensacyjnym debiutem reżyserskim Laski, Pamela Adlon dokonała rzeczy niemal niemożliwej.Komik, lektor, showrunner i gwiazda uwielbianego serialu FX Lepsze rzeczy — pracując na podstawie scenariusza gwiazdy Ilany Glazer i Josha Rabinowitza (producenta serialu komediowego Glazera Szerokie Miasto) — stworzył film, który jest jednocześnie wyrafinowany i agresywnie drugoklasisty, głęboko romantyczny i głęboko cyniczny, feministyczny jak grill w domu Glorii Steinem, a jednocześnie na tyle pozornie apolityczny, aby przemówić do przeciętnego człowieka Otoczenie wentylator.

W ten sposób Adlon uwolnił najbardziej uciążliwy filar kina letniego – obrzydliwą komedię – od seksualnego wstydu i cielesnego strachu, które zdefiniowały ten gatunek i przekształciły go w coś naprawdę podnoszącego na duchu.

Film przedstawia swój punkt widzenia (dosłownie) w ciągu pierwszych trzech minut, kiedy ciężarna Dawn (Michelle Buteau) spotyka w kinie swoją „jeździj albo umieraj” z czasów podstawówki Eden (Ilana Glazer) w Święto Dziękczynienia, które jest coroczną tradycją 20 lat. Kiedy w „Dawn” odchodzą wody, a Eden w kinie staje na czworakach, żeby popatrzeć i opisać rytmiczny rytm kapania (jest w nim huśtawka), otrzymujemy jasny obraz asertywnej i nieustępliwej intymności w sercu filmu. nie tylko ich przyjaźń, ale także plany Adlona jako filmowca.

Knebel wciąż się buduje, rodząc humor fizyczny, społeczny, skatologiczny, a nawet hiperlokalny, podczas gdy Eden z Astorii musi stawić czoła naklejkowemu szokowi związanemu z uroczystym sushi poporodowym z Upper West Side. Sushi wraz z grą wideo Mortalna Kombata, staje się centralnym punktem relacji Eden z Claudem, aktorem w smokingu, którego spotyka podczas swojej niesamowitej podróży metrem do domu. (Od 2 do 7, od G do N, dla tych, którzy mają wynik w domu.)

Claude gra z uprzejmą wrażliwością Stephana Jamesa, gwiazdę zakochanej adaptacji Jamesa Baldwina Barry’ego Jenkinsa z 2018 roku Gdyby ulica Beale umiała mówić, a Adlon wydaje się być zainspirowany jego obecnością, by oddać się podobnemu typowi marzycielskiego romantyzmu. To jedna z wielu drastycznych zmian tonu, z którymi Adlon radzi sobie z pewnością wykraczającą daleko poza jej status studenta pierwszego roku. Nakręciła film z obsesją na punkcie nocnego humoru (w tym filmie toaleta dosłownie eksploduje, na szczęście poza ekranem), który jest również przesiąknięty jesienną poświatą i ścieżką dźwiękową z baru fortepianowego wczesnego Woody'ego Allena. W jakiś sposób to wszystko działa.

Kiedy igraszki Eden prowadzą do niespodziewanej ciąży (tak, dowiaduje się, że może się to zdarzyć nawet podczas miesiączki), a ona postanawia zatrzymać dziecko i wychować je bez Claude'a, film staje się traktatem o prawdziwej elastyczności pozornie niezniszczalnej relacji. obligacja. Zarówno Glazer, jak i Buteau, komik stand-up i gospodarz podcastów, który do tej pory grał tylko małe role w filmach, pięknie się uzupełniają, z wdziękiem wzmacniając i osłabiając nieskończenie wielowarstwową relację.

Prowadzą jednakowo zabawną i niemal wyłącznie męską obsadę drugoplanową. (Sandra Bernhard jest w dużej mierze zmarnowana w roli dentystki i współpracowniczki Dawn). Hasan Minhaj gra otwartego i umiarkowanie zdenerwowanego męża Dawn, którego głównym zadaniem jest nauczenie korzystania z nocnika ich czterolatka, który gwałtownie się pogarsza. Zodiak John Carroll Lynch w roli zręcznie komicznej roli Dawn i Eden, stawiającej czoła szaleńczym wyzwaniom, ginekolog-położnik, podczas gdy Oliver Platt po cichu rozdziera serce w roli wyobcowanego i cierpiącego na agorafobię ojca Edenu.

Ilana Glazer i Stephan James w Laski .Neon

Podczas gdy tak wiele humoru w tym gatunku wynika zwykle z upokorzenia, okrucieństwa i idiotyzmu, film wydobywający komiczne złoto z ludzi, którzy kochają się nawzajem, a jednocześnie zachowują się odpowiedzialnie, jest inspirujący i przełomowy. Od zgody na choroby przenoszone drogą płciową (Bracia Lucas odgrywają przezabawną rolę bliźniaków prowadzących klinikę testową, do której regularnie uczęszcza Eden), po naciski dotyczące laktacji. Laski zapewnia jaśniejszy plan poruszania się po intymności seksualnej i ciałach kobiet niż jakikolwiek inny film non-fiction, jaki pamiętam. (Dokument Claire Simon z 2023 r Nasze ciała, który przygląda się życiu pacjentek oddziału położniczo-ginekologicznego szpitala publicznego w Paryżu.)

Ale co Laski naprawdę się wyróżnia, wkładając pedał komedii do dechy i nie odpuszczając ani na minutę. Przez całą poprzednią część słuchałem cichego chichotu, przypominającego mruczenie kota, czyli aż do zakończenia, kiedy trochę się zakrztusiłem.

1 maja znak zodiaku

Na szczęście w przeciwieństwie do mnie nikt w filmie nie płacze na końcu. To właściwie jedyny płyn ustrojowy Laski nie ma czasu na.