Liama ​​Neesona w Zemsta .Stefana Rabolda

Czas na ponowne przemyślenie kariery Liama ​​Neesona lub przynajmniej zmianę jej tempa. Niegdyś potężny, atrakcyjny i wszechstronny aktor teatralny występujący zarówno w Londynie, jak i w Nowym Jorku (nigdy nie zapomnę jego porywającej roli Oscara Wilde’a w Pocałunek Judasza na Broadwayu ) , dzięki filmowi Stevena Spielberga szybko zyskał sławę Lista Schindlera. Reszta, jak mówią na Hollywood Boulevard, jest historią, ale teraz, w wieku 71 lat, gra sztywnych bohaterów w zapomnianych schematycznych thrillerach tak długo, że może to robić we śnie. Czyli dokładnie to, czym się zajmuje Zemsta, kolejny rutynowy programista akcji – podwójnie niezapomniany, ponieważ całość robi na siedząco.

Tym razem jest to bankier inwestycyjny w Berlinie, Matt Turner, który mieszka w bajecznym szklanym domu z żoną i dwójką nastoletnich dzieci. Wszyscy są nieszczęśliwi. Zarabia na życie (nigdy nie jest jasne), czym się zajmuje (nigdy nie jest to jasne) z takim poświęceniem na co dzień, że jego żona Heather (Embeth Davidtz) w tajemnicy planuje rozwód, arogancki syn Zack (Jack Champion) odnosi się do niego z całkowitą wrogością, a jego neurotyczna córka Emily (Lilly Aspell) straciła wszelki szacunek do swojej władzy rodzicielskiej. Niechętnie zawożąc ich pewnego ranka do szkoły swoim wystawnie drogim SUV-em Mercedes, odbiera anonimową rozmowę na telefon komórkowy ukryty pod siedzeniem kierowcy, który dzwoni melodią Row Row Row Your Boat Gently Down the Stream. Psychopata o niskim, elektronicznie zmienionym głosie w telefonie informuje Matta, że ​​pod siedzeniem znajduje się bomba, która ma wybuchnąć, jeśli on lub jedno z dwójki jego dzieci otworzy drzwi samochodu lub spróbuje się w jakikolwiek sposób wydostać, a następnie wysadzi inny samochód aby udowodnić, że jego groźby są poważne. Głos każe mu skontaktować się z żoną, powiedzieć jej, aby wyciągnęła 50 000 euro z jego skrytki bankowej, przekazała pieniądze nieznajomemu w niebieskim garniturze i odeszła.

Plan kończy się fiaskiem, Heather zostaje aresztowana przez Europol, głos podnosi stawkę do 200 milionów euro, a Matt jest zmuszony spotkać się ze swoim szefem i partnerem biznesowym (Matthew Modine), który nakazuje pobranie pieniędzy z awaryjnego funduszu ratunkowego lub zgiń w eksplozji innego samochodu. Całkowicie zaskoczony Matt protestuje, ale wszystko, co mówi lub robi, stwarza kolejne ryzyko dla życia jego dzieci. Neeson ma nerwy ze stali i chociaż jest bliski załamania nerwowego, nigdy się nie poci. Tymczasem film staje się coraz bardziej złożony i zawiły z każdą sceną, posuwając się do przodu pod wpływem zadawanych pytań: Kto należy do głosu bombowca? Czym Matt zasłużył na swoją zemstę? Jak się z tego wydostać i uratować życie swoich dzieci, nie odrywając rąk od kierownicy? Czas trwania uzupełniają dwa obowiązkowe pościgi samochodowe, różne zamachy bombowe na samochody, w których giną inni ludzie, oraz różne interwencje czegoś, co wygląda na całą berlińską policję.

W końcu nadchodzi moment, gdy zdajesz sobie sprawę, że początkowo interesująca fabuła przestaje mieć jakikolwiek sens, scenariusz Christophera Salmanpoura to nic innego jak seria wymyślnych czerwonych śledzi, a reżyserowi Nimródowi Antalowi nie pozostaje nic innego, jak tylko zwiększyć poziom hałasu i wysadzić w powietrze większą część centrum Berlina, jak to jest prawnie możliwe. Psychopata-morderca okazuje się największą niespodzianką filmu, ale zanim ujawniona zostaje jego tożsamość jako osoby, która sama mogła uzyskać dostęp do euro, motywy stojące za jego bombami tracą rozsądek, a film zamienia się w klimat... dobra opowieść o tym, jak odwaga Neesona odzyskuje miłość, szacunek i zaufanie rodziny. W końcu nie ma rozwodu, tylko potrzeba nowego agenta.

to regularne oceny kina nowego i godnego uwagi.