„Błękitne noce”.

3 marca 1966 roku Joan Didion wraz z mężem i współpracownikiem, scenarzystą, Johnem Gregorym Dunne, adoptowali córeczkę urodzoną tego ranka w szpitalu St. John's w Santa Monica w Kalifornii. Pomysł adopcji wyszła od byłej dziecięcej gwiazdy Diany Lynn , sama adoptowana, oraz imię dziewczynki, Quintana Roo, z mapy Meksyku, gdzie para niedawno spędzała wakacje. Dziecko o gęstych, ciemnych włosach – pisze pani Didion – spędziło tę noc i dwie następne w żłobku w St. John’s i w pewnym momencie każdej z tych nocy budziłem się… z tym samym chłodem… śniąc, że o niej zapomniałem , zostawił ją śpiącą w szufladzie. Dreszcz to niespokojne mrowienie kilku scenariuszy „co by było, gdyby” dotyczących rodzicielstwa: A co jeśli nie zaopiekuję się tym dzieckiem? … A jeśli to dziecko nie będzie się rozwijać, co jeśli to dziecko mnie nie pokocha? … I co gorsza … co jeśli nie pokocham tego dziecka? [podkreślenie pani Didion].

Błękitne Noce (Knopf, 208 stron, 25 dolarów) jest częściowo, ale nie zawsze bezpośrednio, obroną pani Didion przed zarzutem – zarzutem, który wydaje się pochodzić od samej pani Didion – o niepowodzenie jako rodzic. To wyjaśniałoby obecność pewnych szczegółów, takich jak ten, z toastu weselnego Dunne’a za Quintanę na temat jej czasów szkolnych:

W tym roku Joan próbowała dokończyć książkę i pracowała do drugiej lub trzeciej w nocy, a potem przed pójściem spać piła drinki i czytała wiersze. Zawsze poprzedniego wieczoru przygotowywała Q lunch i wkładała go do tego małego niebieskiego pudełka na drugie śniadanie. Powinieneś był zobaczyć te lunche: to nie był zwykły szkolny lunch z masłem orzechowym i galaretką. Cienkie kanapki z odciętą skórką, pokrojone na cztery trójkątne kawałki, utrzymywane świeżością dzięki Saran Wrap. Albo byłby domowy smażony kurczak z małą solniczką i pieprzniczką. A na deser truskawki na łodygach z kwaśną śmietaną i brązowym cukrem.

Zdjęcie przedstawia światowej sławy autorkę odkładającą rękopis (prawdopodobnie jej powieść z 1977 r.). Książka Modlitwy wspólne ) i przygotowanie lunchu dla córki, którego kunszt mógłby dorównać jej własnym zdaniem. Można się zastanawiać, czy solniczki i pieprzniczki były jednorazowego użytku, czy też wracały do ​​domu po południu w małym niebieskim pudełku na drugie śniadanie, aby je ponownie napełnić. Czy uczennica klasy dzieliła się swoim domowym smażonym kurczakiem z podstawowymi kolegami z klasy z masłem orzechowym i galaretką w Malibu, czy może w połowie lat 70. XX wieku smakosz mamy był tam po prostu regułą?

Nie chcę, żeby zabrzmiało prostacko. To jest ten rodzaj analizy, pani Didion, a nie imię, które czytelnicy natychmiast kojarzą ze słowami macierzyński lub opiekuńczy, które zarówno do niej zachęca, jak i do niej odnosi. Zanim zostali rodzicami, pani Didion i pan Dunne podróżowali po całym świecie dziennikarzami, powieściopisarzami i scenarzystami. Oboje musieli odwołać przydział do Sajgonu, kiedy przywieźli niemowlę do domu. Pani Didion martwi się, że wspomnienia Quintany, które miała przed ukończeniem sześciu lub siedmiu lat, przebywając w hotelach (na pierwszy rzut oka nie miała sensu przebywać w tych hotelach), sprzyjają postrzeganiu jej jako „uprzywilejowanej”, w jakiś sposób pozbawionej „ normalne „dzieciństwo”. Są inne, lepsze rzeczy do zrobienia niż zwykle i są gorsze miejsca na nocleg niż St. Regis, Dorchester i Royal Hawaiian. Mała Quintana otrzymała od przyjaciół i krewnych 60 sukienek, a pani Didion zatrudniła hiszpańskojęzyczną pokojówkę o imieniu Arcelia. „Zwyczajne” dzieciństwo w Los Angeles często wiąże się z osobą mówiącą po hiszpańsku – pisze pani Didion, ale nie będę przedstawiać tego argumentu.

To nie tyle argument, co rodzaj odmowy: „Przywilej” jest oskarżeniem. „Przywilej” pozostaje obszarem, którego – kiedy pomyślę o tym, co przeżyła, i co wydarzyło się później – nie będzie mi łatwo poradzić. Później przyszedł przypadek grypy, która przerodziła się w zapalenie płuc, co spowodowało, że Quintana w wieku 37 lat trafiła do szpitala i zapadła w śpiączkę w noc Bożego Narodzenia 2003 roku. Pięć dni później, jak wiemy z poprzednich wspomnień pani Didion, Rok Magicznego Myślenia Dunne zmarł na atak serca po wypiciu szkockiej z lodem przy stole, a 20 miesięcy później Quintana nie żyła. Sukces, bogactwo i przywileje mogą odizolować tych, którzy je posiadają, od jedynie ograniczonego zakresu. Złamanego serca, chorób psychicznych i śmiertelności nie można przekupić.

Dlatego dziwnie jest czytać obawy pani Didion w związku z oskarżeniami o przywileje. Quintana dorastała w ładnych domach, jadła smaczne lunche, uczęszczała do Westlake School for Girls, uczyła się poznawać chłopców w Saint-Tropez jako ósmoklasistka od 17-letniej Natashy Richardson, chodziła do Barnard i pracowała na Manhattanie jako edytor zdjęć do magazynów. Była nad wiek rozwiniętym dzieckiem, które pewnego razu zadzwoniło do szpitala psychiatrycznego w Camarillo w Kalifornii, aby dowiedzieć się, co musi zrobić, jeśli zwariuje; kiedyś zadzwoniła do Twentieth Century Fox, aby dowiedzieć się, co musi zrobić, aby zostać gwiazdą; i raz napisała powieść, żeby pokazać ją rodzicom-pisarzom.