Jake Heggie i librecista Terrence McNally’s Chodzący trup wykazała się znaczną siłą przetrwania od premiery w 2000 roku. W pewnym sensie jest to rzadkość we współczesnej wielkiej operze, która często ma premierę, a potem znika. Jednak dwadzieścia trzy lata później jest to jedno z najczęściej wykonywanych dzieł w ostatnim czasie i wydaje się, że dojrzało do produkcji Met. W niektórych swoich tematach łączy się z inną wielką operą zakonną, operą Francisa Poulenca Dialog Karmelitów . Każda opera zadaje sobie pytanie: jak żyć zgodnie ze swoimi zasadami, zwłaszcza walcząc z systemami władzy, z osobistymi pragnieniami, a nawet z własną naturą?

Scena z I aktu Walking Dead Man Jake’a Heggiego.Foto: Karen Almond / Met Opera

Fabuła opowiada o siostrze Helen Prejean, prawdziwej katolickiej zakonnicy i zdeklarowanej działaczce przeciwko karze śmierci z Nowego Orleanu. Niechętnie zgadza się zostać duchowym doradcą Josepha De Rochera, (fabularyzowanego) mordercy skazanego na karę śmierci w więzieniu stanowym Luizjana w Angoli w Los Angeles. De Rocher i siostra Helen nawiązują nieprawdopodobny związek; Helena namawia Józefa do odwołania się od egzekucji, staje się dla niego i jego rodziny źródłem pocieszenia w miarę zbliżania się tej daty, zachęca go do wzięcia odpowiedzialności za swoje czyny i wspiera go w godzinie śmierci.

ZOBACZ TAKŻE: Met Opera nabiera współczesności dzięki nowej komisji skupionej na Ukrainie

Innymi słowy, to poważna sprawa. Opera zaczyna się od gwałtu i podwójnego morderstwa, a kończy egzekucją. Produkcja Ivo Van Hove'a próbuje wykorzystać ambiwalencję publiczności, a także naszą kulturową fascynację zarówno brutalnymi przestępstwami, jak i brutalnymi przestępcami, poprzez intensywne wykorzystanie materiałów wideo, niektórych nagranych wcześniej, ale w większości sfilmowanych na żywo, z powiększonymi twarzami aktorów , w stylu Jumbotron, na projektorach. Choć w zeszłym sezonie podobała mi się ta technika w Zauberflöte, w tym przypadku nieporadne opanowanie przez van Hove tonu i scenerii przedstawienia sprawiło, że wieczór był frustrujący, pomimo kilku odważnych wysiłków obsady.

Produkcja ta oscyluje pomiędzy ambi-szkicowanymi fragmentami akcji na żywo a momentami hiperrealistycznymi lub przestylizowanymi szczegółami, które często graniczą z lubieżnym melodramatem w segmentach wideo. Zestaw Jana Verswyvelda to obszerne beżowe pudełko, nad którym zawieszone jest mniejsze beżowe pudełko. Na górze sceny znajduje się kilka dziwnie rozmieszczonych okien, ale poza tym była to mniej więcej pusta tablica. Był to pozbawiony cech charakterystycznych świat pozbawiony tekstur, przepuszczony przez południowe akcenty, które zdawały się dobiegać zewsząd, z wyjątkiem Luizjany (gdzie dorastał ten recenzent).

Joyce DiDonato jako siostra Helen Prejean w „The Dead Man Walking” Jake’a Heggiego.Foto: Karen Almond / Met Opera

Reżyseria Van Hove’a niewiele robi, aby przezwyciężyć płaskość scenerii. Blokowanie było często powtarzalne, z niewielkimi różnicami w poziomach i głębokości. Większość akcji rozgrywa się na środku sceny. Obsada, ogólnie rzecz biorąc, sprawiała wrażenie niedostatecznie wyreżyserowanej, co często prowadzi do nadmiernej gry, gdy aktorzy wiercą się, próbując wypełnić przestrzeń jakimś ruchem. Sceny w chórze, w tym ta, w której więźniowie wyśmiewają siostrę Helen, składały się z powolnych kręgów wokół naszej centralnej zakonnicy – ​​niezbyt przerażające. Jedyny kolor i ruch pochodziły z projekcji, które, choć często uderzające, sprawiały wrażenie oddzielonych od aktorów. Często znajdował się nad ich głowami, jak Jumbotron, i w ten sposób niewiele pomagał w pozbyciu się leżącej u jego podstaw szarości.

Wykorzystanie przestrzeni – a raczej jej brak – spowodowało irytującą statyczność przez większą część opery. Oznaczało to również straconą szansę na wizualną eksplorację tematów w segmentach akcji na żywo. Jednym z mechanizmów stosowanych przez amerykański system karceralny do odczłowieczania więźniów jest podział przestrzenny: kraty, cele i przegrody oddzielają więźniów od świata zewnętrznego, a ściśle egzekwowane zasady dyktują ich interakcje. Podczas gdy niektóre sceny, jak samo podanie śmiertelnego zastrzyku, wydawały się starannie zablokowane i zakorzenione w badaniach, sceny więzienne nie wydawały się osadzone w rzeczywistości ani materialnych szczegółach. Po prostu nigdy nie było jasne, gdzie Helen i Józef przebywali w więzieniu ani co dokładnie było tam dozwolone, a co zabronione, co rozładowywało większość fizycznego napięcia między nimi.

Ryan McKinny jako Joseph De Rocher, Joyce DiDonato jako siostra Helen Prejean i Raymond Aceto jako naczelnik George Benton w Dead Man Walking Jake’a Heggiego.Foto: Karen Almond / Met Opera

Materiał wideo idzie zbyt daleko w drugą stronę. Opera rozpoczyna się wideo, w którym ze szczegółami widzimy zbrodnie de Rochera: podążamy wśród zielonych listowia i widzimy, jak on i jego brat podkradają się do niczego niepodejrzewającej pary, która całuje się w samochodzie i przedtem gwałci młodą kobietę za pomocą noża. zastrzelił mężczyznę i dźgnął młodą kobietę. Praca kamery ręcznej rozpraszała, natrętna i często wytrącała publiczność ze sceny; chór na dziedzińcu więzienia uchwycił konflikt pomiędzy przesadnie przemyślanym wideo a nieprzemyślanym blokowaniem: wyświetlane wideo wygląda jak coś z horroru, podczas gdy ruch na scenie wydawał się dostojny. Sama egzekucja została nakręcona z bardzo dużym zbliżeniem. Widzieliśmy, jak igła ukłuła ramię Josepha i podążaliśmy za trucizną przemieszczającą się przez rurki dożylne. Mieliśmy ciągły strzał w jego twarz, gdy zadrżał, miał spazmy i umarł. Wierzę, że van Hove dążył do realistycznego szoku, uchwycenia grozy kary śmierci. Zamiast tego wydawało się to nieuzasadnione i co gorsza, niezamierzenie komiczne. Aktorzy występujący na nagranych wcześniej materiałach nie do końca stanęli na wysokości zadania, a zbliżenia ukazywały jedynie pęknięcia w występach.

Muzycznie też było nieco nierówno, choć ostatecznie partytura Heggiego zatriumfowała. Yannick Nézet-Séguin dyrygował z charakterystycznym zapałem, ale pomiędzy orkiestrą a głosami brakowało równowagi. Śpiewacy przekrzykiwali się, kiedy tylko mogli, ale problemów z wysokością i intonacją było znacznie więcej niż zwykle. Wszystko to zostało zaostrzone przez rozpraszającą pracę z akcentem i nierozsądne czerpanie korzyści z momentów bardziej zabarwionych ewangelią.

Joyce Didonato zagrała siostrę Helen jako z natury porywczą kobietę, która traci słowa, pewność siebie i niezłomność, gdy spotyka się z defensywnym gniewem De Rochera. Zeszłego wieczoru jej zwykle elastyczny mezzosopran wydawał się nieco mniej elastyczny, od czasu do czasu przechodząc w szorstkość. Ciepło i urok DiDonato sprawiły jednak, że Siostra Helen była bez trudu lubiana, a jej chwile cichej bezbronności były grane i śpiewane ze szczerością i wdziękiem. Susan Graham, która wcieliła się w rolę Helen Prejean podczas premiery Dead Man Walking, była godna pożałowania i poruszająca w roli matki de Rochera. Pani mówiła bardzo pięknym głosem, z niepewną słodyczą w brzmieniu, wzmocnioną mocnym silnikiem i wyczuciem linii. W roli Josepha de Rochera smukły głos barytona Ryan McKinny dał mocny i poruszający występ, uchwycając człowieka, który pomimo swoich grzechów chce dobrze umrzeć. McKinny był zarówno obiektem największej ingerencji kamer van Hove’a, jak i tym, który potrafił najlepiej wydostać się z tego konkretnego zakrętu. Gdy wściekłość Josepha ustąpiła miejsca strachowi i wreszcie czegoś w rodzaju akceptacji, McKinny nasycił jego postać godnością, nie łagodząc jego sprzeczności.

Ryan McKinny jako Joseph De Rocher w „The Dead Man Walking” Jake’a Heggiego.Foto: Karen Almond / Met Opera

Jako przyjaciółka Siostry Helen, Siostra Rose, ulubienicą publiczności była sopranistka Latonia Moore, a kwartet rodziców ofiar morderstwa, w skład którego wchodzili Rod Gilfry (szczególnie efektowny i pełen emocji) Krysty Swann, Wendy Bryn Harmer i Chauncey Packer, pełnili funkcję majora przeciwstawiając się sile Siostry Helen. Do obsady dołączyli Chad Shelton w roli więziennego księdza Grenville, sympatyczny Raymond Aceto w roli naczelnika George'a Bentona oraz krótki, ale pamiętny występ Justina Austina w roli funkcjonariusza policji.

Pomimo moich problemów z tą produkcją, utwór Heggiego i McNally'ego ma wiele elementów, które warto zapamiętać: jasne pomysły muzyczne z partyturą nawiązującą do popularnych stylów, nie tracąc przy tym własnej tożsamości, oraz mocny wokal, zrównoważoną i utrzymaną w dobrym tempie historię oraz aktualny zestaw pytań etycznych, które zręcznie radzą sobie z ambiwalencją. Ambiwalencja Heleny wobec Józefa jest kluczem do jej bohaterstwa. Stara się postępować ze współczuciem, nie tracąc z oczu grzechów Józefa. Może dotrzeć do Józefa po części dlatego, że niezachwianie potwierdza jego człowieczeństwo w systemie, który stara się go pozbawić. Tylko dzięki temu aktowi – mówi opera – zmarły może żyć na nowo, zanim umrze. To pomysł, który został stworzony z myślą o trwałości.

Bilety są dostępne na Chodzący trup do 21 października.