Colin Firth w Miłosierdzie .Media ekranowe

Miłosierdzie to skazana na porażkę opowieść przygodowa, choć prawdziwa, w której Colin Firth gra rolę brytyjskiego żeglarza-amatora Donalda Crowhursta, który bierze udział w regatach sponsorowanych przez „Niedzielny Times”. z Londynu w 1968 roku, zapragnięty zostać pierwszym człowiekiem, który samotnie opłynie świat. Zaprojektował własny trimaran o długości 35 stóp, a błędy były tak oczywiste od początku, że jego wyjazd opóźnił się ponad nadzieję na wygraną, ale potrzebował nagrody pieniężnej, aby uratować swój rodzinny biznes, więc nie ustępował. Jako człowiek rodzinny z wiejskiej wsi w Devon, bez doświadczenia, podjął się czegoś, co wydawało się głupcem, a skutki były tragiczne. Film jest równie rozczarowujący jak jego los, ale warto go obejrzeć ze względu na surową, wywołującą nerwy kreację Colina Firtha.

Szczegóły omyłkowego przeprawy przez Atlantyk są żywo udokumentowane przez reżysera Jamesa Marsha ( Teoria wszystkiego ). Czujesz przerażającą samotność, izolację i przerażenie, gdy statek Crowhursta zbacza z kursu setki mil, ląduje w Argentynie i jest zmuszony zaczynać wszystko od nowa, aby wrócić do domu.

Ale Marsh dzieli także niepokój pomiędzy dramat na morzu i niepokój w domu, którego doświadcza żona (Rachel Weisz) i trójka dzieci pozostawionych przez Crowhursta, które wspierały go w jego szaleństwie. Gdyby grał go ktoś inny niż wielki, hipnotyzujący Colin Firth, pojawiłoby się dręczące podejrzenie, że Crowhurst nie jest szlachetnym bohaterem, ponieważ jego poczucie tortur i winy nasiliło się z powodu pozostawienia rodziny zaniedbanej i finansowej ruiny, gdy płynął do ponury i bezlitosny horyzont.

Aktorzy są pierwszorzędni od początku do końca, w tym David Thewlis w roli dziennikarza, który stał się publicystą, który zamienił smutną historię Crowhursta na pierwsze strony gazet. Ale zasługą Colina Firtha jest to, że udaje mu się zamienić lekkomyślnego, samolubnego głupca we współczującego marzyciela, który gwarantuje widzom współczucie.

Problem z Miłosierdzie (która nie jest nazwą żaglówki) jest taka, że ​​ostatecznie odnaleziono go na Morzu Sargassowym, na którym znajdowały się wpisy do dzienników i dzienniki pokładowe, co do których później okazało się, że są fałszywe, ale nie było tam kapitana. To nie oznacza szczęśliwego zakończenia ani filmu, który ma wiele do powiedzenia. Wszystko wydaje się od początku skazane na porażkę – i nigdy w tej samej chwytającej za gardło klasie, co tak pamiętne eposy o horrorze na morzu jak Dryfujący czy Roberta Redforda Wszystko stracone . Nigdy nie wiemy, co stało się z prawdziwym Donaldem Crowhurstem, ale jeśli kiedykolwiek był czas, który uzasadniał krzyk „Film za burtą!”, to właśnie on.