Niedawno poszłam na długi, kilkutygodniowy spacer, wzdłuż Costa Brava z Banyuls we Francji do Sitges w Hiszpanii. Szedłem bez konkretnego celu i bez harmonogramu, więc kiedy trafiłem do Cadaqués, zostałem na chwilę. Przyciągnęła mnie ta niegdyś odizolowana wioska portowa o stromych zboczach, w której Salvador Dali spędził większość swojego dorosłego życia, ale przyciągnęło mnie coś więcej.

Cadaqués nocą, z kościołem Santa Maria de Cadaqués w pełnej okazałości.Zdjęcie: Paolo Picciotto/REDA&CO/Universal Images Group za pośrednictwem Getty Images

Cadaqués od dawna znane jest jako ostoja niepodległości Katalonii i bezpieczna przystań dla przemytników i uchodźców z całego świata. Miasto jest odizolowane w skalistym porcie i nawet dzisiaj trudno do niego dotrzeć, ponieważ ma tylko jedną drogę dojazdową i wyjazdową. Większość turystyki napędzana jest tutaj przez dom Dali i kilka pobliskich atrakcji związanych ze sztuką, ale mimo że Dali jest sławny, jego imię i jego wpływy nie przytłaczają małego miasteczka.

Wszedłem od północy przez suchy Paratge de Tudela, gdzie światło jest płaskie i intensywne. Sprawia, że ​​Morze Śródziemne w oddali wydaje się głęboko, odświeżająco błękitne, gdy mieni się na otaczających Cię formacjach skał morficznych. Odwiedzający z odpowiednim okiem mógł zobaczyć słonie o szkieletowych nogach i wielbłądy z pięcioma garbami w grze świateł i cieni rzucanych przez skały. Dali wykorzystał to światło i ten krajobraz jako scenerię dla wielu swoich dramatycznych absurdów.

Pomnik Salvadora Dali w Cadaqués.Zdjęcie: Mikel Bilbao/VW PICS/Universal Images Group za pośrednictwem Getty Images

Jeśli narysujesz linię między miastami Figueres, Púbol i Cadaqués, otrzymasz trójkąt przecinający Empordę. Niektórzy nazywają ją piramidą Dali, ponieważ łączy trzy najważniejsze dla niego miasta. Urodził się w Figueres i kupił dla swojej żony zamek w Púbol, ale to Cadaqués najbardziej go przyciągnęło. Surowy krajobraz, skupisko budynków i stoiccy mieszkańcy miasta zaczynają pojawiać się na jego obrazach już w 1916 roku.

ZOBACZ TAKŻE: Odkrywanie japońskich wysp artystycznych: przewodnik po Naoshimie i Teshimie

Dali przez całe swoje dorosłe życie mieszkał w Cadaqués w pokręconym, wymarzonym domu własnego projektu, wypełnionym jego surrealistycznymi, fantastycznymi meblami i wyposażeniem. Mając w młodości obsesję na punkcie obrazów Dalego, wędrówka nadmorskim szlakiem wokół palca skały, w górę wzgórz, a następnie w dół do zatoki w Port Lligat, była jak spacer po krainie marzeń. Miejsce, w którym nigdy nie byłem, ale które tak dobrze znałem.

Dziwny dom-muzeum malarza Salvadora Dali.Zdjęcie: Betend A/Andia/Universal Images Group za pośrednictwem Getty Images

Kiedy odwiedziłem ten dom po raz pierwszy, była to wycieczka szkolna przemierzająca to miejsce. Za drugim razem oddałam swoje miejsce nauczycielowi z Tajwanu, który przejechał na rowerze połowę świata i sprawił, że słynny dom stał się jednym z jego głównych przystanków, ale przyjechał zbyt późno, aby kupić bilet.

nie zrobiłem tego potrzebować zwiedzić słynny dom; Wiem, co tam jest. Ale stanie na nabrzeżu i zwrócenie uwagi na wejście do zatoki było jak wejście w jeden z morskich krajobrazów Dali i prawie spodziewałem się, że z morza wynurzy się wielka Madonna.

„Punta Es Baluard de la Riba d'en Pichot, Cadaqués” (1918).© Salvador Dalí Museum Inc., St. Petersburg, Floryda

Dom nie jest w żaden sposób wydzielony. Przystań, która wydaje się niezmieniona od czasu, gdy ją namalował Dali, jest wyłożona małymi łódkami. To nadal obszar roboczy. Kosze z homarami zwisają z tyczki, a łodzie przypływają i wypływają z rybami w sieciach. Czy to łódź Dali pomalowana na jasnożółty kolor, nadal zacumowana, tak jak jego Punta Es Baluard de la Riba d'en Pichot, Cadaqués .

Dostrzeżenie domowej roboty czarno-białej etykiety na jasnoniebieskich drzwiach prywatnego domu sąsiadującego z Maisonette Dali, na której widniał napis „To nie jest dom Dali”, wydało mi się wyjątkowo surrealistycznym zbiegiem okoliczności… c'est to nie pip . Całe miejsce można by zbadać przez Dali, aby odkryć jakąś ukrytą prawdę.

Drzwi do Cadaqués.J. McMahona

Kościół Santa Maria de Cadaqués znajdował się zaledwie kilka kroków nad moim hotelem, więc pomyślałem, że szybko wsunę głowę i zobaczę, co przyciąga luźny sznur turystów krążących po jego dziedzińcu.

Pierwotnie kościół wzniesiono w XIII wieku, a następnie przebudowano w XVI wieku. Z okien roztacza się widok na zatokę, a jego bogactwo świadczy o zaangażowaniu mieszkańców miasta w jego utrzymanie. Ołtarz tytularny z XVIII wieku, barokowy aż do potworności, wykonany z najdrobniejszymi szczegółami i mistrzowsko wykonany, był niemal zbyt duży, aby zmieścić go w kościele tej wielkości.

Madonna góruje nad nawą na wysokości 22 metrów. Postać od razu wydała mi się znajoma – Madonna z otwartymi ramionami zamieszkiwała dzieła Dalego w różnych postaciach przez trzydzieści lat. Wokół niej detale barokowego ołtarza niemal mnie przytłoczyły. Nie byłem przygotowany na taki majestat w kościele, w którym zgromadziło się zaledwie 400 czy 500 osób.

Wieczorem zacząłem kręcić się w domu Netico, gdzie kosmopolityczna grupa renegatów siedziała, jedząc i pijąc wewnątrz i na zewnątrz. Pierwszego wieczoru zająłem jedyny stolik w alejce, na którym stał plakat przedstawiający fotografię starego człowieka z dawnych czasów w odcieniu sepii. Przeczytałem ten cytat po hiszpańsku i zrozumiałem, że oznacza coś w rodzaju: „Człowiek jest naturą, która stała się świadoma siebie”. To była reklama piwa?

Przeszukałem cytat i odkryłem, że pochodzi on z manifestu francuskiej anarchistki Elisee Recluse z lat osiemdziesiątych XIX wieku, więc go zamówiłem.

Wąskie uliczki i zaułki Cadaqués były wyłożone od pokoleń kawałkami łupka na krawędziach, aby zarówno ludzie, jak i osły mogli dobrze się chwycić, gdy pogoda płatała figle, a w międzyczasie piekła moje i tak już obolałe stopy. Samo siedzenie i słuchanie wielojęzycznych pomruków było przyjemnością nie tylko dla ucha, ale i reszty ciała.

jaki znak zodiaku jest 22 lutego

Kiedy przyszło moje piwo, etykieta wskazywała, że ​​zostało wyprodukowane przez anarchistę, piwowara nano, a etykieta przedstawiała Angel Rock, symbol miasta ściskanego w pięść, aż krew spłynie po ramieniu, podobnie jak symbol gonzo Huntera Thompsona i oczywiście , to dlatego, że to było Cadaqués.

Siostry palące nałogowo, które prowadziły mój hotel, dały mi do przeczytania kilka historycznych broszur o mieście. Był to dziwny wybór historii i cytatów, ale niektóre z nich dały prawdziwy wgląd w to miejsce. Los nie był łaskawy dla mieszkańców Cadaqués… gdy nadchodzi katastrofa, jedyną osobą, na której można polegać, jest inny Cadaquésenc, od którego powstało motto miasta: Nos amb nos (My z nami).

Rzeźby w ogrodzie Casa-Museu (Dom-Muzeum) Salvadora Dali.Zdjęcie: Franco Origlia/Getty Images

W deszczowe popołudnie wpadłem do Expo Dali – jednego z niewielu miejsc w mieście, które bezwstydnie czerpie korzyści z używania jego nazwiska. Muzeum jest pełne zdjęć Dali i jego świty wykonanych przez właściciela. Nie na wiele się to zdało, dopóki nie poszedłem do galerii na trzecim piętrze. W pokoju wisiało sto portretów mieszkańców miasta. Każdy siedział na tym samym krześle, w tym samym kącie pokoju, który mógł znajdować się w każdym domu w mieście.

Wszystkie zdjęcia zostały wykonane w latach pięćdziesiątych XX wieku. Ludzie, mężczyźni, kobiety, młodzież i starsi ludzie mają ten sam niepowtarzalny profil, a każdy z nich ma wyzywający wyraz twarzy i sztywną minę, która uosabia stoicką postawę ludzi i trudną rzeczywistość życia na skalistym wzniesieniu nad nękanym wiatrem portem. Byli to ci sami ludzie, których Dali używał w swoich obrazach już od stulecia. Rybacy, sprzedawczynie i marynarze, wszyscy pochyleni pod wiatr, wspinają się po krętych ulicach lub niepewnie siedzą na zniszczonych przez morze skałach.

„Cadaqués” (1923).Ze zbiorów Muzeum Dalego, St. Petersburg, Floryda (USA); Prezent od A. Reynoldsa i Eleanor Morse

Czy był kiedyś malarz tak przywiązany do konkretnego krajobrazu, jednego miasta, jednej skały? Raz po raz widzimy płytką zatokę, pobielone budynki skupione wokół nagich klifów i w oddali szczyt Angel Rock. Często, gdy wybrzeże nie jest scenerią obrazów Dalego, są to suche samoloty i rzeźbione przez wiatr skały Paratge de Tudela. Niezależnie od tego, czy chodzi o tygrysy na szczudłach pożerające słonie o podobnych nogach, czy Krzysztof Kolumb odkrywający nowy świat, wszystko to dzieje się w Cadaqués.

Pozostało mi pytanie o kurę i jajko. Czy to dziedzictwo Dali jako wyrzutka, wyjątkowego i niezależnego, wpływa na postawę miasta, czy też indywidualizm, stoicyzm i buntowniczy duch miasta uczyniły Dali tym, kim był? A może to był po prostu kismet – czy Dali znalazł właściwe miejsce na ziemi, aby uwolnić swój szczególny rodzaj geniuszu, jak to miało miejsce w przypadku wielu innych na przestrzeni czasu? Nie był rybakiem ani marynarzem, ale był dumnym Katalończykiem i pozornie urodzonym Cadaquésenc, który żył swoją dewizą. Rzeczywiście my z nami.

Inspiracja dla „Wielkiego Masturbatora” (1929)?J. McMahona