Anthony Hopkins gra Nicholasa „Nicky’ego” Winstona w „One Life”, prawdziwej historii człowieka, który podczas Holokaustu ocalił setki żydowskich dzieci przed nazistami.Góra Piotra

Ze wszystkich powracających tematów w filmach żaden nie jest mniej stały i płodny niż Holokaust. Co roku wprowadza kilka nowych. Ale chociaż temat jest zawsze trzeźwy i przemyślany (o ile wiem, nie nakręcono nigdy na ten temat żadnej komedii, chyba że policzysz Producentów i inne zasłużone polityczne zaczepki Charliego Chaplina, Jacka Benny'ego i Mela Brooksa wobec Adolfa Hitlera, temat gotowy do wyśmiewania, jeśli w ogóle taki istniał) warto pamiętać, że nie każdy film o Holokauście (ani w ogóle filmy o II wojnie światowej) wywołuje depresję nie do zniesienia. Wiele z nich ma charakter edukacyjny, pouczający historycznie i pozytywnie potwierdzający życie. Do tej kategorii należy dodać One Life, szlachetny, powściągliwy i godny podziwu przypis do historii o Nicholasie Winstonie, łagodnym brytyjskim maklerze giełdowym nieposiadającym kierowniczych interesów politycznych, który ocalił setki żydowskich dzieci-uchodźców przed zagładą nazistowską podczas wojny, bez żadnego doświadczenia wojskowego ani skądinąd osobista wiedza o tym, jak walczyć z biurokracją, aby ulepszyć świat zagrożony śmiertelnym niebezpieczeństwem zniszczenia. W kolejnym z długiej listy zapadających w pamięć, skutecznych i inspirujących występów, które rezonują z prawdą, Anthony Hopkins jest wspaniałym elementem centralnym.

W 1938 roku, kiedy niebo nad Europą zaczynało się ciemnieć, a Brytyjczykom po raz pierwszy zagrażała niemiecka inwazja, Winton zaczął czytać w gazetach codziennych coś poza wiadomościami finansowymi. Coraz bardziej zaniepokojony doniesieniami o niewinnych dzieciach zabitych podczas nazistowskiej okupacji Czechosłowacji, Winton podjął pod wpływem chwili decyzję o dołączeniu do grupy brytyjskich przyjaciół w Pradze, aby z pierwszej ręki przyjrzeć się losom dzieci będących ofiarami niemieckich najeźdźcy. Przerażony tym, czego był świadkiem, młody Winton (imponująco zagrany w pierwszej części filmu Johnny'ego Flynna) wrócił do Londynu odmieniony człowiek, zdeterminowany pomóc bezbronnym uchodźcom uciec przed okrutnym losem, zachowując przyzwoitość i odwagę.

Werbowanie swojej niestrudzonej matki Babette (Helena Bonham Carter), która sama jest niemiecką uchodźczynią, jako swojej partnerki w latach zbierania funduszy, uzyskiwania wiz i łamania brytyjskiego prawa w celu przetransportowania 669 dzieci bez opieki z Pragi w bezpieczne miejsce w Wielkiej Brytanii i przetrzymywania ich tam . Najbardziej wstrząsająca scena filmu ma miejsce, gdy dziewiąty pociąg, który w cudowny sposób miał przybyć z Polski, zostaje zniszczony, a setki dzieci siłą zabrano, zwrócono rodzinom i wywieziono do obozów koncentracyjnych.

Pomimo swoich fenomenalnych osiągnięć Nicky Winton pozostał skromny i niemal anonimowy aż do przejścia na emeryturę w latach 80., kiedy jego zawsze cierpliwa żona Greta (wspaniała Lena Olin) w końcu błagała go, aby wyczyścił starzejące się akta gromadzące się w jego biurze. Po raz pierwszy od lat uporządkował ich dom i jedna po drugiej odkrywał dawno zakopane teczki zawierające imiona wszystkich uratowanych przez siebie dzieci, wywołując wspomnienia zapomnianych wojennych wysiłków.

Ujawnienia w albumach Wintona w niezamierzony sposób ożywiły zainteresowanie opinii publicznej jego bohaterstwem cztery dekady wcześniej, a kulminacją była długo opóźniona uroczystość upamiętniająca jego uratowające życie osiągnięcia w BBC, w której uczestniczyło dziesiątki ocalałych z wojny, teraz z dziećmi i rodzinami każdy z osobna, każdy pełen współczucia hołd jest powodem do radości. Dobrze napisany przez Lucindę Coxon i Nicka Drake’a oraz niezwykle szczegółowy debiutancki film Jamesa Hawesa, film jest tak pełen otwierających oczy informacji na temat wkładu Anglii w II wojnę światową, że zaskakujące jest, jak podwójnie wywiera on wpływ w naszych czasach. Ponieważ w dalszym ciągu zmagamy się z dzisiejszymi problemami wojny, kryzysu uchodźczego i rosnącego antysemityzmu, znaczenie filmu jest tak niepokojące, że nie można go nie poruszyć. Ale w większym i dalekosiężnym stopniu, Jedno życie to ponadczasowe przypomnienie tego, jak wiele jeszcze przed nami i jaką różnicę może zmienić pojedyncze życie.