1) Otwarcie rozpoczynające się od Zoolandera i prowadzące do Króla Leara poprzez film z myjni samochodowej

Nie wiem jak Was, ale mnie fascynują chwytliwe zwroty i to, co to mówi o nas, gdy któreś z nich się załapie. Piję drinka z redaktorem przed pójściem na imprezę promującą książkę Still Holding, głęboko niepokojącą nową powieść Bruce’a Wagnera (część jego trylogii z hasłami na telefon komórkowy, która obejmuje także „Tracę cię i pozwolę” You Go ) i z jakiegoś powodu zaczęliśmy wymieniać chwytliwe frazy z Zoolandera .

Mogę się mylić, ale myślę, że liczba miłośników Zoolandera zbliża się do masy krytycznej wymaganej do przewrócenia się z głupiej, grzesznej przyjemności do statusu kultowego Spinal Tap. Na kablu gra wystarczająco dużo i jest to jedna z tych komedii, które wciągają. Nie tak dobry jak Spinal Tap (naprawdę, co to jest?), ale na szczycie z Waiting for Guffman.

W każdym razie, o ile pamiętam, stoczyła tragikomiczną, pomarańczową mokkę frappuccino, śmiertelną bójkę o spalenie męskiego modela na benzynie, z idiotą Whamem! piosenkę na ścieżce dźwiękowej (musiałeś tam być), a ja wróciłem z super odlotową sceną na poddaszu, kiedy Owen Wilson pyta jakiegoś kosmicznego olśniewacza: Ennui, czy mógłbyś nam przynieść trochę tej herbaty, którą piliśmy, kiedy byliśmy wspinaczka swobodna po ruinach Majów? (Czy ktoś mógłby nakręcić film z kobietą grającą Ennui?)

W tym momencie redaktor wrócił z genialnym riffem o małpach i iMacu w filmie Kubricka z 2001 roku. Próbowałem podbić stawkę, używając tego, co stało się moim ulubionym hasłem Zoolandera wszechczasów. To ten w wykonaniu Evil Fashion Guru Mugatu, świetna rola Willa Ferrella.

To moment, w którym Mugatu potępia Dereka Zoolandera, kretyńskiego modela (w tej roli Ben Stiller ze stalową szczęką), który zasłynął ze swoich charakterystycznych stylów: Blue Steel, Le Tigre i Ferrari. Zgorzkniały Mugatu krzyczy z bezsilnej wściekłości: To ta sama twarz! Czy nikt tego nie zauważa? Czuję się, jakbym brała szalone pigułki!

Czuję się jakbym brała szalone pigułki…. Nie wiem, czy było to podpowierzchniowe hasło, zanim wypowiedział je Will Ferrell (film ukazał się we wrześniu 2001 r.), a on po prostu wepchnął je do głównego nurtu powszechnej świadomości, czy też wymyślił je on (lub scenarzyści), ale wydaje się, że jakby to było zdanie, które znalazło swoje zastosowanie: jak dotąd 3400 wpisów w Google z odmianami takimi jak Czy bierzesz szalone pigułki? i Kim jestem, na szalonych pigułkach?

Myślę, że nietrudno zrozumieć, dlaczego ten moment w historii zamienił szalone pigułki w popowy argot. Z pewnością miało to coś wspólnego ze sposobem, w jaki Will Ferrell zrobił to tak doskonale, a jednocześnie lekko z niego kpił. Ale te ostatnie dwa lata były czymś w rodzaju Historii Złych Snów na szalonych pigułkach, można powiedzieć. Zatem moment był odpowiedni.

I takie ikony werbalne – jak je nazywano na Wydziale Anglistyki Yale (gdzie wymyślono chwytliwe słowo ikona werbalna) – szalone pigułki nie trafiają do powszechnej świadomości językowej, chyba że uderzą w strunę, wyrażając lub odbijając echo czegoś głęboko odczuwane w nieświadomości zbiorowej w jakiś nowy sposób.

Czuję się jakbym brała szalone pigułki…. To to uczucie, gdy wydaje się, że wszyscy wokół ciebie chętnie kupili coś, co wydaje ci się zbiorowym złudzeniem. (Dla mnie przykładem był Seinfeld, a ostatnio Władca Pierścieni.) W efekcie tak naprawdę to, oczywiście, oznacza (lub chwytliwe słowo gościa z whatevs.org), że wszyscy inni są na szalone pigułki.

W każdym razie, wybaczcie to długie nawiązanie, ale chcę tylko powiedzieć, że w ciągu ostatnich kilku tygodni, kiedy obserwowałem, jak pseudo-wydarzenia, takie jak krzyk Deana i pierś, stają się w jakiś sposób rzeczywistymi wydarzeniami, mając konsekwencje w świecie rzeczywistym, Chcę powiedzieć, że czuję się, jakbym brała szalone pigułki. Szalenie nieproporcjonalna reakcja na te fragmenty taśmy wideo jest szalona. Moim ulubionym przykładem medialnej hipokryzji w tej kwestii był program Dateline, który zawierał dogłębną analizę obnażenia piersi Janet Jackson, z wszystkimi pozorami powagi, jakie może wywołać program magazynu telewizyjnego (wspaniałość „The Daily Show” z Jonem Stewartem jest w śmiertelnie parodii powagi magazynu telewizyjnego, jak to robią). Następnie Dateline podążyła za tym fragmentem w dalszej części programu, zamieszczając żałosny wyłączność na temat czego? Wydanie kostiumów kąpielowych Sports Illustrated! W komplecie jest więcej częściowo, subtelnie, ukośnie, nieśmiało odsłoniętych piersi niż tylko ta, och, tak przerażająco obnażona podczas Super Bowl.

9 marca znak zodiaku

Czy biorę szalone pigułki? Wydaje mi się, że prawdziwym skandalem było to, że MTV, rzekomo modna stacja muzyczna, w pierwszej połowie gościła Janet i Justina w programie. Naprawdę myślę nieszablonowo. Dlaczego nie być naprawdę odważnym i nie zdobyć Donny'ego i Marie?

Ale tutaj zboczyłem z kursu. Próbuję dotrzeć do innego fragmentu taśmy wideo nakręconej w Super Sunday. Tego, który odsłonił coś więcej niż tylko skórę, jakiś brzydki ropień w ludzkim sercu pod skórą, taśmę, która zadaje pytania głębiej niż Czy widziałeś kiedyś pierś?

Mówię o filmie o uprowadzeniu Evie do myjni samochodowej. Tak, był często odtwarzany, ale nie przypominał absurdalnej częstotliwości wyłożonej kafelkami piersi Janet Jackson. (Byłoby to interesujące badanie dla jakiegoś kierunku kulturoznawstwa: różnice w stylu kafelkowania. Widziałem jeden przypadek w MSNBC, gdzie kafelki wydawały się ledwie powiększonymi pikselami, co wcale nie było przebraniem, podczas gdy inne sieci miały istną podłogę- kwadraty światła wielkości płytek, które powiększały zamaskowaną pierś do rothiańskich proporcji.)

Czy widziałeś ten zapadający w pamięć film z myjni samochodowej Evie? To zdjęcie zrobione kamerą monitoringu na parkingu myjni samochodowej w Sarasocie, przedstawiające w szybkim, przerywanym ruchu porwanie 11-letniej Carlie Brucii. Widzimy, jak podchodzi do niej skeeve ubrany w jakąś koszulę mundurową; zatrzymuje ją, a następnie prowadzi do tego, co ostatecznie będzie jej brutalnym morderstwem. Film kończy się, gdy młoda dziewczyna i jej rzekomy morderca szybko wychodzą z kadru. Chodzi w zasadzie o moment podejścia, moment podjęcia decyzji o rozpoczęciu aktu.

Czy biorę szalone pigułki? Jak często zdarza się, że jesteśmy świadkami samego momentu wyboru zła? Czy pierś Janet Jackson jest bardziej warta odtworzenia i ponownego omówienia aż do niedomykalności, tylko dlatego, że jest to pierś gwiazdy? (Czy to kolejne potwierdzenie jednej z głównych metafor nowej powieści Bruce’a Wagnera: kultu celebrytów jako objawu kulturowego uszkodzenia mózgu?)

Gdzie zbierają się komisje Kongresu, panele ekspertów debatujące nad tym, co oznacza ten kawałek taśmy, taśma z myjni samochodowej Evie? Bill O’Reilly rozpoczął krucjatę przeciwko sędziemu, który odmówił powrotu skeeve’a do więzienia za naruszenie zwolnienia warunkowego, ale zastanawiam się, czy nie kryje się tu głębsza kwestia. Pytanie, jakie zadaje taśma, brzmi: w jaki sposób skeeve – jak jakikolwiek człowiek – mógł dojść do tego, że był w stanie to zrobić? Klęska w jego próbie pogodzenia się z żoną? (Co zasugerował jego szef w artykule w „Post”). Oczywiście sugeruje to coś w rodzaju wyjaśnienia winą ofiary – wyjaśnienia „winia żony” – za śmierć Carlie.

OK, mówisz, to musi być coś głębszego, coś, co wydarzyło się w jego dzieciństwie, więc naprawdę nie mógł nic na to poradzić. Kiedy szła przez opuszczony parking, tak naprawdę nie miał wyboru. Historia i psychologia zaprogramowały go do zrobienia tego, co zrobił. A jeśli został zaprogramowany, oznacza to, że nie był odpowiedzialny za swój czyn. W tej kwestii nie miał wyboru. Albo zrobił? To pytanie, które zadajesz sobie, oglądając tę ​​taśmę wideo. Jasne, jest to pytanie, które w każdej chwili może cię zająć w sposób abstrakcyjny – jest to fundamentalne pytanie dotyczące determinizmu i wolnej woli – ale tutaj było ci ono skierowane prosto w twarz.

Czy jakiekolwiek badania psychologiczne dotyczące dzieciństwa i młodości skeeve’a mogą go wyjaśnić, a co za tym idzie, usprawiedliwić? Innymi słowy, czy było to coś poza jego kontrolą? A może istniał wybór, wybór czynienia zła i co to mówi o naturze ludzkiej, że zawiera ona zdolność do dokonywania tego rodzaju wyboru?

Jasne, każdego roku na całym świecie zdarza się milion takich chwil. Ale tu byliśmy i byliśmy tego świadkami na własne oczy. To połączenie zwyczajności i złowrogości w porywczym stylu kamery monitorującej, spotkanie, krzyżujące się ścieżki, które wkrótce zamienią się w horror. Zadaje pytania wykraczające poza psychologiczną wytłumaczalność zła. Nie mogę powstrzymać się od postrzegania takiego surowego momentu – widocznego przejawu miliona innych niewidzialnych momentów podobnych do tego – jako zadawania pytań o to, czy żyjemy we wszechświecie sprawiedliwości moralnej, czy też bezsensownego okrucieństwa.

2) Oto przejście do Leara

Nelson Rockefeller Jr. Amy Taylor

Chyba dlatego zacząłem o tym myśleć w pewnym momencie pierwszej zapowiedzi filmu Christopher Plummer i Jonathan Miller King Lear w Lincoln Center. (To nie jest recenzja, ale jest mało prawdopodobne, że zobaczycie w swoim życiu lepszego Leara na żywo niż pana Plummera, chociaż wciąż jestem pod wrażeniem filmu Petera Brooka z Paulem Scofieldem w roli Leara i niezwykłego Leara Michael Horden w wersji telewizyjnej BBC w reżyserii Jonathana Millera, który stworzył tę sztukę.)

Lear, oczywiście, w co najmniej jednym ważnym aspekcie nawiązuje do mitu sprawiedliwości moralnej (swoją drogą tytuł prowokacyjnie sceptycznej książki o prawie, napisanej przez mojego kolegę – niespokrewnionego – Thane’a Rosenbauma). Jak muchy do rozpustnych chłopców, tak jesteśmy do bogów; / Zabijają nas dla zabawy, jak gorzko mówi oślepiony Gloucester w Learze. Trudno się z tym nie zgodzić, patrząc wstecz na historię minionego stulecia. Chociaż dla niektórych Lear jest sztuką o tym, że cierpienie jest w pewnym sensie odkupieniem.

Szczególna scena, która wywołała skojarzenie, o której myślę, to ta, w której niewidomy Gloucester – z oczami wyłupionymi ze względu na lojalność wobec Leara – spotyka swojego zbiegłego syna Edgara udającego szaleńca.

Strzelec

Chcę jednak na chwilę zrobić dygresję na temat sposobu, w jaki w tej produkcji potraktowano oślepienie Gloucester (James Blendick). To przerażająca scena, jakkolwiek ją rozegrasz, okropna nawet w sztuce, której końcową scenę nazwał genialny uczony Stephen Booth, najstraszniejszymi pięcioma minutami w literaturze.

Szekspir nie wskazał wprost, w jaki sposób chciał wykonać oślepienie, więc reżyser staje przed wyborem: oślepienie na cały front, podczas którego widzowie obserwują, jak paznokcie i szczypce wyłupują ohydną galaretę (jak to nazywa tkliwa Kornwalia) z filmu Gloucester oczodoły. A może oślepienie powinno być zainscenizowane bardziej ukośnie lub w ogóle poza zasięgiem wzroku?

Wielu reżyserów uważało, że całkowite oślepienie od przodu jest zbyt nie do zniesienia, aby zadawać je widzom, w efekcie torturując oczy widzów w sposób analogiczny do tego, w jaki torturuje się oczy Gloucester.

Według oksfordzkiego wydania Stanleya Wella, w produkcji Jonathana Millera w Old Vic z 1989 roku Sir Jonathan całkowicie wyeliminował wyłupianie oczu ze sceny. Słychać było tylko krzyki, potężną koncepcję wzywającą wewnętrzne oko publiczności do torturowania się obrazem tego horroru.

W tej produkcji robi coś innego: Gloucester jest na scenie, ale siedzi odwrócony do nas plecami. Jego oprawcy są zwróceni bezpośrednio w naszą stronę, dając nam szansę spojrzenia w oczy żłobiarzy . Tam właśnie kryje się Tajemnica, tajemnica okrucieństwa i zła. To są te okropne galaretki.

Wracając jednak do kolejnego spotkania niewidomego Gloucestera, prowadzonego przez wieś przez jakiegoś bezimiennego Starca i spotykającego jego syna, zbiegłego Edgara przebranego za szaleńca. Edgar woła: Ale kto tu przychodzi? Mój ojciec, słabo prowadzony?

To zdanie, źle poprowadzone, przywodziło na myśl obraz z kamery monitorującej Carlie Brucię prowadzoną na śmierć. Odbyło się wiele dyskusji naukowych na temat źle prowadzonej polityki. Niektórzy sugerują, że jest to błędne odczytanie przez drukarza obrzydliwych papierów Szekspira (jak nazywa się jego zaginiony rękopis) i że powinien on czytać „Mój ojciec” z półprzytomnymi oczami, jakby w jego oczach wielobarwnych od krwi i bandaży. Uważam jednak, że argument R.A. Foakes w wydaniu Arden przekonujący: Edgar widzi, jak jego ojciec jest prowadzony, zanim zorientuje się, że jest niewidomy.

W każdym razie nigdy nie miałem problemu ze źle doprowadzonym. To jedno z tych niezwykle dźwięcznych wyrażeń: wszyscy jesteśmy w takim czy innym stopniu słabo prowadzeni, prawda? Źle prowadzeni, wprowadzani w błąd, sprowadzeni na manowce, latający na ślepo, błąkający się po pustkowiu opuszczonego parkingu, mając jedynie obojętną kamerę monitorującą, która czuwa nad nami i kimś, kto źle nam życzy – być może samej naszej śmierci – zbliżającej się.

Hmmm. Dość ponury. Chyba potrzebuję pomarańczowego frappuccino mokki.